Sociologen en psychologen beschrijven ouderlijke verdriet als zo complex en veelgelaagd
dat zij het unaniem beschrijven als een ongelooflijk traumatische gebeurtenis, waardoor ouders met overweldigende emotionele problemen te maken krijgen.
Zij zijn het er tevens overeens dat dit verdriet moet worden erkend in haar intensiteit.
Dit verdriet moet worden besproken, niet per definitie met hulpverleners, maar met name binnen het gezin, de familie en de vriendengroep. 

Wanneer een vrouw haar man verliest wordt zij een weduwe.
Wanneer een man zijn vrouw verliest wordt hij een weduwnaar.
Wanneer een kind zijn ouders verliest noemen wij hem of haar een wees.
Maar… er is nog geen woord gevonden die kan beschrijven hoe het moet zijn om je kind te verliezen!
– Neugeboren 1976, 154.

De impact van een “onverwacht overleden kind syndroom” (SIDS Sudden infant death syndrome)
brengt unieke rouw factoren met zich mee en roept pijnlijke psychologische problemen op voor de ouders en familie,
alsook voor diegenen die het kind lief hadden of zorg droegen voor het kind.
(OOKS) ouders moeten omgaan met de dood van een baby, waarvan het overlijden onverwacht en onverklaarbaar is,
een dood die niet kan worden voorspeld en waar geen schuld is in het spel, een kind dat zo plotseling overlijd,
dat de ouders geen tijd hebben om zich hier op voor te bereiden of de mogelijkheid hebben gehad om afscheid te nemen.
In veel gevallen gaat het hier om ouders waarvan het kind is overleden aan een wiegendood.
De ouders zijn vaak nog jong en worden plots vaak voor het eerst geconfronteerd met verdriet en rouw.

In het menselijke bestaan is er waarschijnlijk geen stressvollere of angstaanjagendere gebeurtenis dan een scheiding tussen een vrouw en haar pasgeboren kind.
De natuurlijke reactie die dit voorbrengt is een van de weinige emoties die de mens zo letterlijk deelt met het dierenrijk: Paniek, woede, verdriet.
Ruskin Morris 1994.

Onverwacht overleden kinderen, en de kinderen in de omgeving.