Omgaan met verlies.

Iedere ouder is anders, daardoor is iedereen zijn rouwproces anders.
Iedereen verwerkt zijn verdriet en rouw op een andere manier.
Uit reacties op onze site, en na onderzoek op internet kwamen wij de volgende lijst met tips en handreikingen tegen.

*Ouders moeten toegeven aan het feit dat hun verdriet overweldigend, niet te voorspellen, pijnlijk, energie vragend, en uitputtend is.
Uw verdriet kan en mag niet genegeerd worden, durf daarom ook aan te geven dat het niet goed gaat, en probeer u niet af te zonderen, maar zorg dat u de ruimte bij andere krijgt om uw verdriet kenbaar te maken. 
Natuurlijk stoppen mensen met vragen hoe het met u gaat, als u aangeeft dat het goed gaat.
U geeft namelijk aan dat het gaat, en voor de buitenwereld is dit makkelijker te accepteren dan dat het niet goed met u gaat. Mensen weten zich vaak geen raad met het verdriet van een ander.
Probeer niet in deze valkuil te vallen, en geeft oprecht aan hoe u zich voelt.
Wellicht schrikken mensen hiervan, maar het geeft ze daar in tegen ook de ruimte om u te helpen.

*Erken aan uzelf dat boos bent, verdrietig, hulpeloos, en dat u zich gedesoriënteerd voelt.
Veel mensen vallen in het patroon van “doorgaan” dit werkt echter maar voor een bepaalde tijd.
U heeft iets onvoorspelbaars moeilijk mee gemaakt, niemand (mag van u) verwacht dat het goed gaat met u, probeer het daarom ook niet van u zelf te verwachten.

*Rouw is een proces naar genezing, geef toe aan dit proces.
U kunt niet verder zonder rouw, het leven dat van u is afgenomen heeft diepe wonden achtergelaten. Probeer hier aan toe te geven.
Iedereen maakt zijn eigen proces mee, en probeer die van u te accepteren.
Helaas zijn er geen richtlijnen voor dit verdriet, en er is zeker geen tijdslimiet.

*Praten helpt, al zult u soms totaal geen zin hebben om te praten.
Praten over het overlijden van uw kind maakt het namelijk ook direct realiteit, en natuurlijk wilt u daar soms niet aan. Maar hoe vaker uw praat over het verlies van uw kind, hoe meer u hier mee leert omgaan.

*Het ontdekken van rituelen en manieren van herdenken kan uw troost bieden in uw rouwproces.
Er zijn zeer veel manieren om uw kindje te herdenken, zoek naar de geen die u troost bied, en waarbij u het gevoel heeft dat het eer doet aan uw kindje.
Een ritueel hoeft niet altijd groots te zijn, sommige mensen leggen iedere dag een knuffeltje neer bij een foto, anderen branden thuis een kaarsje. Er zijn ook internet sites te vinden waarop u een herdenkingsplaatsje kunt maken met Herinneringen.
Welk ritueel u ook kiest, het moet passend zijn bij wie u bent.  

 

Reacties  

 
-1 #9 Eveline 24-01-2015 12:58
Op 16 oktober is mijn zoon van 27 jaar verongelukt,hoe is voor ons onduidelijk,het was een eenzijdig ongeluk hij is zonder remsporen van het talud gereden tegen een boom en pas anderhalf uur later gevonden het was mijn enig kind,raak vaak verschrikkelijk over m'n toeren,paniek,e norm verdriet en angstaanvallen en veel lichamelijke pijn.....hoe moeten we nu verder????
Citeer
 
 
0 #8 Annie de Boer 10-01-2015 22:49
mijn lieve dochter van net 17 jaar is op 26-12-2014 overleden
ze had kanker en heeft een jaar gevochten
ondanks alle chemo en een operatie heeft het niet geholpen.
na de operatie kwamen er zoveel uitzaaiingen dat de behandeling is gestopt
in nog geen jaar tijd is het begonnen en
geeindigd.
ik ben een alleenstaande ouder en alles voelt zo leeg en verloren zonder haar
en weet niet hoe verder zonder haar te gaan.
is er iemand die dit ook heeft mee gemaakt op deze leeftijd en aan de gevolgen van kanker?
een intens verdrietige moeder Annie
Citeer
 
 
+2 #7 Chantal 05-10-2014 23:44
Op 7 november 2011 is mijn zoon van 5 overleden bij een verkeersongeval waarbij wij met het hele gezin in de auto zaten... Pas in t ziekenhuis wist ik hoe t zat. We zijn nu bijna 3 jaar verder en nog steeds is de pijn soms ondragelijk. Emoties zijn soms niet te bedwingen. Nog steeds dagelijks t gevoel wat mis ik jou jongen... Waarom heeft dit moeten gebeuren... Herken t gevoel van me emoties verstoppen en me soms afsluiten van alles. Volgens mij gaat dat gevoel nooit meer weg...
Citeer
 
 
+3 #6 Tanneke 23-09-2014 22:29
3 weken geleden, is mijn zoon van 12 geheel onverwacht en zonder symptomen van ziekte, in zijn slaap overleden. Hij bleek een vergroot hart te hebben en een verdikking in de rechterhartkame r. Na alles drukte, aandacht en hectiek, proberen we te beseffen wat er is gebeurd. We ondergaan nu zelf allerlei onderzoeken, ook de zus van 15 en het zusje van 3. En krijgen met mokerslagen, zo om beurten binnen, wat er nu precies is gebeurd en wat dat voor de rest van ons leven zal inhouden. Onvoorstelbaar. Hoe moet dat nu ?
Citeer
 
 
0 #5 Chris Bruynseels 22-09-2014 13:09
9 oktober 2004 is onze oudste zoon MICHEL (19)dodelijk verongelukt samen met een buurjongen Tomas (17) allebei op slag dood, onder een geparkeerde aanhangwagen, 2 juli 2014 is onze jongste en nog enig kind Peter (27)van het voetpad gemaaid door een bestuurder onder invloed van drugs, Peter heeft nog gevochten voor zijn leven maar na een paar uren die dagen leken te duren heeft Peter de strijd verloren, op 10 jaar tijd zijn wij onze enige 2 kinderen kwijt in het verkeer op amper 500 meter van elkaar en in vogelvlucht 1 km van thuis. Hoe moeten wij ouders nu verder ? Onze toekomst onze dromen ons leven kapotgemaakt door het verkeer en drugs! Welke zin heeft het leven voor ons nog?aan wat moeten wij ons nu nog optrekken? Neen geloven doen we allang niet meer, .................
Citeer
 
 
+1 #4 Christophe Ghesquièr 07-08-2014 19:00
Op 6 juli is mijn dochter Sanne overleden aan een verkeersongeval . Het is een onbeschrijfelij ke pijn voor mij. Mijn vrouw en de mama van Sanne is 7 jaar geleden overleden door een ziekte. Sanne is ons enig kind en is 23 jaar geworden.
De tijd staat stil, wat nu, hoe moet ik verder, wie kan begrijpen wat ik nu voel. Ik zou zo graag vertellen over haar, maar wie wil luisteren, zonder raad te geven. Ik klamp me vast aan mijn geloof, wat is het leven moeilijk.
Citeer
 
 
+3 #3 patricia bonten 20-06-2014 14:52
Ik ben mijn lieve zoon van 21 jaar verloren aan een verkeersongeval ,we zijn nu 2 maanden verder,maar voor mij lijkt het wel of het net is gebeurd,allemaa l nieuwe emoties die kwamen kijken je gaat door een diepe pijn nog nooit eerder gekend,ik blijf liever binnen,ik voel dat mensen je een beetje vermijden,ik los het wel zelf op en val niemand meer lastig.
Citeer
 
 
0 #2 karima 24-03-2012 15:54
hoi simone

ik ben me zoontje ook verloren hij was 12dagen oud hij is overleden aan darm ontstoken ik zit ook vaak te denk hoe moet dit nu veder zonder mijn mooie zoon het is echt hele moeilijk
Citeer
 
 
0 #1 simone adema 21-03-2012 19:04
op 11-11-11 is mijn zoon van 8 maanden plots overleden.ik hem nog getracht te reanimeren maar niets mocht baten.wiegen dood .ptaten kan ik als geen ander niets is mijn te veel andermans baby vast houden geen probleem .maar verder leven zonder mijn kleine man is on dragelijk had ik maar ..ik zou zo graag is er niet meer bij .zeg mij hoe ik verder moeten leven zonder mijn kleine man.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site