Onverwacht overleden kind

De impact van een “onverwacht overleden kind syndroom” (SIDS Sudden infant death syndrome)
brengt unieke rouw factoren met zich mee en roept pijnlijke psychologische problemen op voor de ouders en familie,
alsook voor diegenen die het kind lief hadden of zorg droegen voor het kind.
(OOKS) ouders moeten omgaan met de dood van een baby, waarvan het overlijden onverwacht en onverklaarbaar is,
een dood die niet kan worden voorspeld en waar geen schuld is in het spel, een kind dat zo plotseling overlijd,
dat de ouders geen tijd hebben om zich hier op voor te bereiden of de mogelijkheid hebben gehad om afscheid te nemen.
In veel gevallen gaat het hier om ouders waarvan het kind is overleden aan een wiegendood.
De ouders zijn vaak nog jong en worden plots vaak voor het eerst geconfronteerd met verdriet en rouw.

Wiegendood gebeurt vaak thuis, waardoor ouders, broers en zussen of andere kinderen getuige zijn van  een verschrikkelijke tragedie en eventuele scènes van intense verwarring.
In sommige gevallen zijn de ouders zelf zijn degenen die het kind dood aantroffen en zij moeten hierdoor leven met die herinnering op hun netvlies.
In andere gevallen voelen de ouders zich overweldigend schuldig  of kwaad, indien het overlijden, plaats vind terwijl het kind werd opgevangen in de kinderopvang.
Ze kunnen het gevoel ervaren dat de baby niet zou zijn gestorven als zij er zelf bij waren.
Ouders van een onverwacht overleden kind krijgen vaak niet dezelfde erkenning als ouders van een gestorven kind die ouder is geworden.
Mensen zien niet de band die de ouders in een korte tot zeer korte tijd met hun baby hebben opgebouwd.
Hetzelfde is te zeggen over ouders die te maken hebben gekregen met het verlies van een dood geboren baby.
De band tussen ouders en kind begint al tijdens de conceptie, echter is dit voor de buitenwereld niet zichtbaar.

Het gevoel van schuld is over het algemeen vele malen groter bij ouders die onverwacht een kind verliezen in vergelijking bij ander denkbare rouw processen.
Dit gevoel is niet volledig onverklaarbaar, zeker niet als de baby voor het overlijden gezond leek te zijn.
Ouders worden argwanend bekeken door de buiten wereld “lag het misschien toch niet aan hun”.
Helaas worden ouders van een onverwacht overleden kind soms geconfronteerd met beschuldigingen van buiten af die de vermoedens van kindermisbruik uitspreken.
Dat dit slecht is voor het rouw proces en de waarde en het gevoel van ouders aantast laat voor zichzelf spreken.

Lees hier het artikel over onverwacht overleden kinderen, en de kinderen in de omgeving.
 

Reacties  

 
0 #8 patricia 28-02-2012 13:53
op 02-01-2012 is ons derde zoontje gabriël overleden maar amper 4maandjes oud zomaar aan wiegendood, prachtig jochie lief en vrolijk en god was mis ik hem de tranen blijven maar komen wat een pijn wat een hel is dit en wat ben ik blij dat we al 2 prachtige zoons (2 en 5) hebben waar we voor door MOETEN gaan anders had ik niet geweten hoe ik de dag door had moeten komen denk dat ik mijn bed niet meer was uitgekomen.
er is mij verteld dat het ooit dragelijk wordt al kan ik me daar nu nog niks bij voorstellen het is nog maar zo kort geleden er komen nu dingen boven die ik was vergeten van de hectische week van zijn overlijden, maar heb er wel een beetje mijn hoop op gevestigd voor de toekomst, kan mijn andere 2 jongens niet aan hun (gevoels)lot overlaten zij verdienen een goed leven ondanks alles hoop ook echt dat ik/we dat voor hun waar kunnen maken. zal ervoor vechten.
Citeer
 
 
0 #7 Katrien 02-08-2011 17:09
De nacht van 11 juni 2011 heeft ons tweede dochtertje ons verlaten, ze was amper 2,5 maand bij ons. Wiegendood!!!
Je staat er nooit bij stil dat het ook jou kan overkomen. Tranen, verdriet, rouw, stilte,... Er zijn er geen woorden voor!
Gelukkig hebben wij nog een kleine spruit rondlopen van 2 die er elke dag voor zorgt dat wij langzaam het gebeuren proberen te plaatsen.
Citeer
 
 
0 #6 Nazima 27-07-2011 20:13
Mijn zoontje is op 12-2-2011 geboren en heeft ons helaas verlaten op 10-06-2011.. De ochtend was ik nog met hem in de stad.. op zoek naar vaderdag cadeautjes.. tijd kwam om me andere zoontje van 4 van school te halen.. heb ik ze beiden bij me moeder afgezet.. om de boodschappen thuis zetten... en na 20 min krijg ik een telefoontje..bel 112 hij stikt.. bleek een acute hartstilstand te zijn.. racend naar me moeder.. hartje begon weer te kloppen.. maar helaas na 2 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen verlate hij ons alsnog :( ik kan me gevoel niet kwijt.. voel me zwaar tekort gedaan als moeder.. wat heb ik over het hoofd gezien.. ik voel me leeg.. ik voel me alleen.. ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan... Ik mis hem zooo erg... elke keer als ik een foto bekijk kan ik mijn tranen niet meer beheersen ik mis hem ik wil hem terugg
Citeer
 
 
0 #5 petra 31-05-2011 00:07
Ons zoontje is geboren op 13 maart 1989 en overleden op 6 juli 1989. Wiegedood, nooit over nagedacht of aan gedacht. En dan staat in 1 keer de wereld stil, 's-avonds laatste voeding, weltrusten lieverd tot morgen, er is geen morgen.

Nu 22 jaar later kan ik met behulp van een psychiater alles pas een plaats gaan geven.

Maar vergeten doe ik je nooit!!!!!
Citeer
 
 
0 #4 Wenneke 18-05-2011 06:32
Ik vond deze site door het googlen naar de oorzaken en de slachtoffers van wiegendood. Wij hebben tijdens een familievakantie ons zoontje achter moeten laten in dromenland. Ben zo kwaad en probeer ergens kracht uit te putten, maar tevergeefs. Onze pruts, die dankzij de wetenschap na 5 jaar toch is gekomen, komt niet meer terug. Zo stil, zo leeg, zo kil... We proberen troost te vinden dat hij bij mijn beste vriendin/schoonzusje is. Zij overleed een 6mnd na haar bevalling tgv een verloren gevecht tegen kanker. Hoe verwerk je dit? Wij ademen en daar houdt het mee op. Sorry dat ik jullie lastig val met mijn geklaag, maar het is er toch weer even uit. Voor enkele minuten. Want nu herval ik weer in een stilte... Vol met moederliefde die ik niet kwijt kan.
Citeer
 
 
0 #3 Ano niem 12-05-2011 12:53
Beste moeder

Ook ik heb op 11 april een nichtje verloren (van mijn broer), ook heel onverwacht. Niemand kan inschatten wat zij voelen als ouder. Als het verlies als Tante of nicht al zo zwaar is, wat dan als je moeder of vader bent? Probeer er zoveel mogelijk over te praten, herinneringen op te halen. Het is grof dat jouw zoon je ontnomen werd. Dat is niet goed te praten. Anderzijds jullie hebben het geluk gehad hem als zoon te hebben, ook al was het zo kort. Lieve groeten en héél véél sterkte.
Citeer
 
 
0 #2 Jeffrey van Dam 04-04-2011 18:20
Hallo Annemarie,
Allereerst gecondoleerd met dit intense verlies. Woorden schieten tekort na het lezen van jouw bericht, en er is niets wat kan uitdrukken hoe erg het voor jullie op dit moment moet zijn.
Je vraag wie jullie hier mee verder kunnen helpen, onderaan onze pagina staat een link met rouwbegeleiders . Deze begeleiders staan los van onze site, maar zijn in onze ervaring goede en gekwalificeerde hulpverleners. Wanneer de tijd daar is, zou een gesprek met een manier zijn om te praten over en te overleven binnen in het verdriet wat jullie nu ervaren. Nogmaals heel veel sterkte. Groet Jeffrey van Dam
Citeer
 
 
0 #1 Annemarie 04-04-2011 17:36
Wij hebben vorige week maandag onze zoon begraven van 15 jaar. Tijdens z'n favorite sport basketbal heeft hij een hartinfarct gehad. We hebben hem die avond uitgezwaaid zoals wij altijd deden als hij ging trainen. Nu is hij door en fysiek weg van ons. Wie kan ons verder helpen om hier mee om te gaan?
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site
Sponsor

Beste bezoekers,
Het is onze wens deze site uit respect
zoveel mogelijk reclame vrij te houden.

Daarnaast zijn wij continu bezig onze site te profesionaliseren.

Wij hopen daarbij op uw steun.
Doneer uw ervaring via ons contact formulier.
Of doneer een kleine bijdrage via onderstaande knop.