Onverwacht overleden kind

De impact van een “onverwacht overleden kind syndroom” (SIDS Sudden infant death syndrome)
brengt unieke rouw factoren met zich mee en roept pijnlijke psychologische problemen op voor de ouders en familie,
alsook voor diegenen die het kind lief hadden of zorg droegen voor het kind.
(OOKS) ouders moeten omgaan met de dood van een baby, waarvan het overlijden onverwacht en onverklaarbaar is,
een dood die niet kan worden voorspeld en waar geen schuld is in het spel, een kind dat zo plotseling overlijd,
dat de ouders geen tijd hebben om zich hier op voor te bereiden of de mogelijkheid hebben gehad om afscheid te nemen.
In veel gevallen gaat het hier om ouders waarvan het kind is overleden aan een wiegendood.
De ouders zijn vaak nog jong en worden plots vaak voor het eerst geconfronteerd met verdriet en rouw.

Wiegendood gebeurt vaak thuis, waardoor ouders, broers en zussen of andere kinderen getuige zijn van  een verschrikkelijke tragedie en eventuele scènes van intense verwarring.
In sommige gevallen zijn de ouders zelf zijn degenen die het kind dood aantroffen en zij moeten hierdoor leven met die herinnering op hun netvlies.
In andere gevallen voelen de ouders zich overweldigend schuldig  of kwaad, indien het overlijden, plaats vind terwijl het kind werd opgevangen in de kinderopvang.
Ze kunnen het gevoel ervaren dat de baby niet zou zijn gestorven als zij er zelf bij waren.
Ouders van een onverwacht overleden kind krijgen vaak niet dezelfde erkenning als ouders van een gestorven kind die ouder is geworden.
Mensen zien niet de band die de ouders in een korte tot zeer korte tijd met hun baby hebben opgebouwd.
Hetzelfde is te zeggen over ouders die te maken hebben gekregen met het verlies van een dood geboren baby.
De band tussen ouders en kind begint al tijdens de conceptie, echter is dit voor de buitenwereld niet zichtbaar.

Het gevoel van schuld is over het algemeen vele malen groter bij ouders die onverwacht een kind verliezen in vergelijking bij ander denkbare rouw processen.
Dit gevoel is niet volledig onverklaarbaar, zeker niet als de baby voor het overlijden gezond leek te zijn.
Ouders worden argwanend bekeken door de buiten wereld “lag het misschien toch niet aan hun”.
Helaas worden ouders van een onverwacht overleden kind soms geconfronteerd met beschuldigingen van buiten af die de vermoedens van kindermisbruik uitspreken.
Dat dit slecht is voor het rouw proces en de waarde en het gevoel van ouders aantast laat voor zichzelf spreken.

Lees hier het artikel over onverwacht overleden kinderen, en de kinderen in de omgeving.
 

Reacties  

 
+2 #31 Verraest christine 22-04-2015 14:27
Op 8 november 2014, een mooie zaterdagmorgen, vertrok onze zoon met de wagen naar zijn droomjob, multimediaverko per te Knokke. Hij had eindelijk zijn ding gevonden, een echt verkoopstalent, we waren zo trots op hem.
Iets na halftien ging de deurbel, 2 politie- agenten. Ik wist direct dat er iets ergs was gebeurd. Was er iets met mijn man en dochter die naar Gent waren vertrokken op Italiaanse les? Toch niet, dan was er iets met mijn zoon. Ongeval op de N49,...hij is er niet meer...
De tijd stond stil, hoe kon dit gebeuren? Van de weg geraakt tegen een boom, geen bocht, niet te snel gereden, geen glad wegdek, geen aanrijding. De eerste vraag: 'was jullie zoon wel gezond?' weergalmt elke dag. Antwoord op die vraag zullen we nooit krijgen, en eigenlijk doet dat er niet toe. Onze zoon krijgen we er niet mee terug.
De pijn die je als mama, papa en zus voelt, is met niets te vergelijken. Je hart wordt verscheurd, en het gaat niet weg. Je hebt dit niet gewild, je hebt er nooit echt aan gedacht, je weet niet hoe je met de leegte die je kind achterlaat verder moet. Onze zoon was 20, veel te jong om het leven al te verlaten. Hij stond aan het begin van zijn toekomst, hij genoot, hij was een prachtzoon. Je stelt je telkens de vraag:' waarom iemand die zoveel goeds in zich had en waarom niet iemand die iedereen toch liever ziet gaan dan komen'.
Je kijk op het leven en iedereen om jouw heen verandert, je keert kordaat bepaalde mensen de rug toe en anderen sluit je in jouw hart voor altijd. Je leeft intenser en maakt keuzes die je vroeger niet zou genomen hebben. Maar daarvoor was het heengaan van je zoon helemaal niet nodig. Je zou ook op een andere manier tot inzicht gekomen zijn. Je weet nu dat alles op een seconde kan gedaan zijn, je denkt nooit meer in de toekomst want die is er misschien niet meer.
Een kind verliezen is echt het ergste wat je als mens kunt meemaken, je leven bestaat nu uit ervoor en erna. En erna wil je het liefst uitgommen, maar je kunt het niet. Ik sta met mijn zoon op en ik ga met mijn zoon slapen. Hij was niet alleen mijn zoon maar ook mijne maat. We waren elkaars gelijken, konden elkaars gedachten lezen, wisten wat de ander dacht en voelde. Wat mis ik hem!
Citeer
 
 
0 #30 nienke 18-03-2015 07:31
Hoi

Het is lang geleden dat iemand zijn verhaal heb gedeeld. Maar toch wil me verhaal ook vertellen omdat ik zelf ook troost vind om andere verhalen te lezen. Het is nu en half jaar geleden dat ik me dochtertje verloren ben. Het begon met de zwangerschap die verliep al niet lekker had last van me heupen veel harden buiken en zwangerschaps suiker. Toen met 6 maanden wakker werd met lage rug en bbuikpijn. En moest aldoor plassen om de paar min.dus nar huisarts gegaan laten onderzoeken op blaas infectie maar dat was het niet. Alleen de pijn die bleef contstand door zeuren. Dus een lange douche genomen om wat te ontspannen. Maar de pijn werd onder het douchen heftiger. Dus snel aangekleed en ziekenhuis gebelt want. Vetrouwde het niet. In ziekenhuis allemaal onderzoeken gehad ben nog uit gelachen door 2 zusters die zeiden mevrouw dit zijn oefen weeen begonnnen ze hard te lachen.. Tot laatste onderzoek na pas ruim 4 uur in ziekenhuis rond gedwaald te hebben met veel pijn. Kwam er dus uit dat 6 cm ontsluiting had. Was direct paniek ben naar de verlos kamers geraced allemaal prikkken gehad voor me kindje zodat ze sneller zou rijpen en verhalij vocht en weeen remmers.en de ambulance stond klaar samen met een kinderarts omdat niet in dat ziekenhuis mocht bevallen. Vanwege de extreme vroeg geboorte (6 maanden ) na een rit van 30 min aangekomen in ziekenhuis daar en bevallen van een klein maar gezonde dochter. Wat waren we bang dat mis zou gaan. Maar ze begon naar de bevalling direct zelf te huilen en ze deed het prima. En zo gingen de dagen erna ook prima. Elke dag maakte ze een sprong vooruit ging telkens meer zelf standig doen. Begon te reageren op en ons en ze kwam goed aan wat waren we trots. Tot de elfde dag kwam bij der niks aan de hand. Heb tijdje bij der gezeten ze pakte me vinger met 2 handjes vast en lag lekker tevreden te slapen. Ze was ook goed de nacht door gekomen weer geen problemen geweest. Toen was het tijd om te gaan kolven en daarna praten met maatschappelijk werkster. Die krijg je erbij omdat je toch door zware periode gaat met je kindje op intensive care. Toen net een sec terug kwam ging het vreselijk mis met me meisje. Dit was rond half 2 smiddags. Ze begon over te geven dat zag er vreselijk eruit tongetje lag telkens bijna op der borstje en oogjes wijd open gesperd. Dst bleef tijdje zo doorgaan tot de zuster het zat was en der maag heb leeg gepomt zodat ze wat rust zou krijgen. Vlak daarna werd ze ineens helemaal slap en ging der hartslag in rap tempo omlaag. Ik heb nog zachtjes lopen schudden warme doeken gevraagd waardoor iets beter ging voor eventjes. Vlak daarna ging hartslag weer omlaag en begon alles te piepen rondom der bedje. Stond ineens zo vol met dokters en gingen direct op onderzoek uit waarom ineens mis ging. Tegen die tijd heb ik me vriend gebelt die net 1e dag weer te werk was omdat het zo goed ging met ons meisje. De dokters waren al snel achter wat er was. Der darmen waren ermee gestopt en gescheurd alle inhoud liep zo der buikje in. Ze zou voor spoed geopereerd worden.maar omdat zo goed met der ging was ze bijna al van alle snoertjes en draadjes af. Die ze dus opnieuw moesten aan leggen voor der operatie. Dus dat nam kostbare tijd in bezit die er eigenlijk niet meer was tijdens het klaarmaken is der hartje meerdere malen gestopt en hebben ze der terug gekregen met reanimatie.vlak voor der overlijden kwam me vriend aan in ziekenhuis die liep werkelijk me ze hoofd tegen de muur aan. Ze was toen net weer even iets beter na een reanimatie. Toen kwamen ook mijn ouders aan in ziekenhuis daar zijn. We even heen gelopen we waren amper bij ze toen de zuster aan kwam rennen dat we moesten komen dat helemaal mis was. Dat we kwamen zaten ze midden in een reanimatie weer waar ze niet uitgekomen is de arts heb ons toestemming gevraagd om te stoppen. Met pijn in je hart moet je dan je kindje laten gaan een verscheurende pijn. Ik ben gaan zitten kreeg me dochter in me armen. Ze was binnen paar sec overleden nadat ze bij me lag. En nu half jaar later de pijn is er nog net zo sterk. Ook al kon ik haar maar 11 dagen ik hield veschrikkelijk veel van haar en doe ik nog steeds. Ik zou fijn vinden als met lot genoten kan praten hier over ook.

Gr nienke
Citeer
 
 
0 #29 Jolanda 24-01-2015 22:24
Ook ik wil graag reageren! 3 jaar geleden in 2012 is onze zoon verongelukt. Onze zoon Erik, hij was 3 jaar gelukkig getrouwd, 24 januari is hij de trotse papa geworden van een prachtzoon, ons eerste kleinkind. 18 februari is hij 28 geworden. 23 februari in de vroege ochtend heeft hij een, voor ons nog steeds onverklaarbaar, auto ongeluk gehad. In de vroege middag van die dag hebben we hem moeten laten gaan! Pijn pijn pijn. Op dezelfde avond van die dag krijgen we bericht van onze jongste dochter, dat door de schok, de bevalling op gang is gekomen, en dat zij die avond een zoon heeft gekregen. Leven en dood, vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar.
Er blijft zoveel pijn, soms mindert het wel, maar de februari maand zal altijd moeilijk blijven! Soms wordt ik moe van de zin: Tja het leven gaat door hoor en het is al 3 jaar geleden!
Maar waarom kan ik het in mijn hoofd niet los laten? Al die waaroms!! En steeds maar weer die beelden in mijn hoofd! Het gemis blijft! En steeds als ik zijn zoontje zie die zo op zijn papa lijkt, voel ik de pijn, dat hij dit niet meer mag meemaken!
Citeer
 
 
+3 #28 ramona 15-01-2015 21:27
Mijn zoontje was zes weken hij was in zijn slaap overleden Ik vond hem smorgens Ik schrok wakker omdat hij niet voor zijn flesje was geweest Ik verlamde van schrik en angst Ik kon het niet bevatten hij was echt dood Ik heb een vreselijke tijd achter de rug het drong eigenlijk niet Tot me door dat dit echt gebeurd was de begravenis was mooi maar je leeft in een roes en het verdriet is ondragelijk en tot de dag van vdaag denk Ik nog elke dag aan hem het is nu zeven bijna acht jaar geleden in die tijd heb ik een pracht van een dochter inmiddels twee nu er gaat geen nacht voorbij dat ik niet ff bij haar kijk of alles goed gaat zoveel zorgen bijna panisch maar ik heb mezelf gerust moeten stellen ze is sterk ze doet het goed , ik heb toen de tijd alles alleen moeten verwerken familie was er niet en hulp heb ik niet gevraagd Ik dacht dat ik het alleen wel kon maar niets is minder waar ik heb het de laatste vier jaar pas een plek kunnen geven en nu heb ik rust , mijn zoontje heette calvin presley ,, rust zacht lieve schat ,, dit verhaal wilde ik met jullie delen Ik ben blij dat ik het gedaan heb het is namelijk de eerste keer
Citeer
 
 
+3 #27 kds 27-12-2014 08:17
We verloren ons dochtertje van 19 maanden midden december door een ongeval in de creche.
We hebben nog een zoontje van 4 en gelukkig. Door hem moet je verder, moet je elke dag opstaan.
De pijn is haast ondragelijk. Mijn hart weegt op sommige momenten zo zwaar...
Ook de vraag naar de toekomst toe, we zagen ons gezin steeds met twee kindjes. Durven we nog. Een creche is geen optie meer... Hoe doen we het dan. We wilden kindjes waarvan de leeftijd dicht bij elkaar lag...
Al die vragen, dat zware gemis... Hoe raak je daar voorbij.
Zelfs bij een derde kindje. Vergelijk he dan niet continu. Ik wil zo graag opnieuw een meisje dat ik twijfel of ik gelukkig zou zijn met een jongen. Ik denk dat ik haar gewoon terug wil door een nieuw meisje.
Het is gewoon verschrikkelijk ... Waarom moet iemand zoiets tegen komen. Zoiets zou niet mogen...
Ik mis ze zo verschrikkelijk :-(
Citeer
 
 
0 #26 patricia 25-12-2014 18:26
ons lief engeltje is gestorven op 24jan 2008 dat is nu bijna 7jaar geleden ik was 8maanden zwanger en mijn andere dochter uit een andere relatie heeft toen met een ruzie in mij buik gestampt zij was toen 19jaar niemand begrijpt mijn situatie en pijn maar die pijn word elke dag erger ik ben alles verloren mijn engeltje mijn familie en ook mijn man maar iedereen zegt dat ik verder moet gaan met mijn leven maar want ik weet het niet
Citeer
 
 
0 #25 de groote catherine 22-11-2014 21:51
Mij zoon is uit het leven gestapt twee weken geleden , ben er kapot van , weet zelf niet of ik het heel me leven zou aan kunnen dat Groot verdriet ,mis hem zo, was 19 jaar
Citeer
 
 
-2 #24 carry 20-11-2014 20:47
Ben al bijna 2 jaar mijn zoon van 17 verloren door een fout v.d.politie werd hij in zijn nek geschoten en dacht dat hij al dood was niet gereanimeerd. Hij ging weg en zei mama tot later maar die later kwam niet meer.Heb nog steeds intens verdriet en heb vorige week 200 pillen ingeslikt maar doordat mijn zoon plotseling binnen kwam en de telefoon ging kwam hij mij de telefoon geven en zag dat ik weg was. Doordat hij 112 gebeld had lag ik in intensiefcare en ben nu weer thuis en moet ik nu weer alles beleven. Het lijkt net alsof het gister is gebeurd dat mijn ik overleden zoon heb gesproken terwijl hij al bijna 2 jaar doodgeschoten is. Ik mis hem ieder dag en droom vaak over hem. In mijn droom weet ik dat hij dood was en ben zo blij dat hij terug is maar als ik weer wakker ben ik zo verdrietig dat het niet echt was maar een droom.
Citeer
 
 
+8 #23 Inge 09-11-2014 15:18
Misschien hoor ik niet te reageren, want ik ben 68 jaar en mijn zoon was 43 jaar toen hij afgelopen zomer plotseling is overleden. Maar het gaat over het verdriet van ouders. Herken het verdriet, maar vooral ook de eenzaamheid van rouw. Ook ik heb de ervaring, dat bijna iedereen vindt, dat het leven door moet gaan. Het is de miskenning van verdriet wat zo intens is. Als het na 3 maanden niet bete gaat, raden men al professionele hulp aan. Die hulpverlener gaat alleen maar proberen je zo snel mogelijk van je verdriet af te helpen zodat je zo snel mogelijk de draad van wat de maatschappij van je vraagt weer opneemt. Mijn zoon heb ik op zien groeien, tot een volwassen man waar ik een bijzondere band mee had en heb. Mocht hem 43 jaar in mijn leven hebben. Maar kan hem niet missen, zeker nu ik ouder aan het worden ben. Verdriet is geen wedstrijd met een meetlat, maar ik wens alle moeders die hun kind niet hebben zien opgroeien enorm veel sterkte toe. Laat jullie niets wijs maken, neem de tijd, laat de tijd. Het verdriet zal altijd een onderdeel van jullie leven blijven, het is voor altijd anders, dat is waar je mee moet gaan leren leven. Niet een plekje geven, of verwerken (het is geen afval) nee er mee proberen te leven. Het is zo onnoemelijk zwaar en intens de pijn, maar dit is het enige wat er op zit. Hoe moeilijk het ook is, denk ook aan de vader, de broertjes of zusjes als die er zijn. Laat ze niet denken, later, dat er 1 kind is geweest, waar alles naar uit is gegaan. Zelf heb ik kleinkinderen, die altijd een vrolijke oma hebben gehad, ben nu hard aan het werk om enigzins al is het maar een paar uurtjes per week iets voor ze te betekenen. Misschien na verloop van tijd, dat die uurtjes een middag worden, een week, een week-end, wie zal het zeggen, maar het is het proberen waard. Op deze site, zag ik een bericht van een vader en moeder die twee kinderen hebben verloren door het verkeer. Eén doordat de dader drugs heeft gebruikt. Ja hier zijn geen woorden voor, dit is verpletterend letterlijk en figuurlijk, geen troost is haalbaar in dit drama. Het enige is hou en blijf elkaar vasthouden, zodat jullie niet verdrinken. Probeer van elkaar te blijven houden en zorg voor elkaar. Mijn verdriet gaat nooit over, maar hier is niet mee te leven en toch moet het. Chris ik wens je enorm veel kracht en wijsheid toe.
Citeer
 
 
0 #22 Regina Bijlsma 29-09-2014 10:45
Vorig jaar 22 oktober. stond mijn leven stil en en op de kop, Mijn zoon Jim 19 die een reis maakte naar zijn favoriete stad Barcelona. Hij was al 5 dagen was hij spoorloos.. Hij was op 17 okt verongelukt en rond zijn dood zijn alleen maar vraagtekens gekomen. Ik worstel met het verdriet al voelde ik mij rond de periode van zijn crematie helemaal gedragen en krachtiger dan ooit.. na die tijd ben ik steeds op zoek gegaan naar die kracht.. gevochten heb ik tegen mijn verdriet, want kinderen levend of overgegaan willen niets liever dan dat wij als ouders gelukkig zijn, is mijn geloof. Ik wil er zo graag zijn voor mijn andere 2 kinderen. Alleen nu bijna een jaar na de dood van onze lieve Jim. merk ik dat het allemaal terug komt. Een Diepe verscheurde pijn en angst om opnieuw te verliezen alla minute. verdriet.Al gebeuren er nog steeds wonderlijk mooie dingen en kan ik na mijn geloof ook genieten, wanneer het aan komt op doorzetten van nieuwe kansen voel ik mij gevloerd door onverwachte emoties en diepe pijn. Al weet ik en voel ik aan alles dat zijn liefde altijd blijft.. in mij en met mij..
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site