Ouderlijke rouw

Wanneer een vrouw haar man verliest wordt zij een weduwe.
Wanneer een man zijn vrouw verliest wordt hij een weduwnaar.
Wanneer een kind zijn ouders verliest noemen wij hem of haar een wees.
Maar… er is nog geen woord gevonden die kan beschrijven hoe het moet zijn om je kind te verliezen!
Neugeboren 1976, 154.

Het thema rouwende ouders is universeel en eeuwenoud.
In literatuur over rouw herhalen schrijvers steeds bepaalde thema’s, gedachten en reflecties.
Allemaal spreken zij over de tegenstrijdigheden van het verdriet, het verscheurende gevoel, en het gemis aan erkenning van de rouw.
Natuurlijk betekend dit niet dat alle ouders hetzelfde mee maken, maar net als de stadia van rouw, zijn er ook veel overeenkomsten waarmee rouwende ouders geconfronteerd worden.
Wanneer jij je kind verliest (ongeacht op welke leeftijd) zijn er een aantal primaire overeenkomsten.

Verlies van hoop:
Er word vaak gezegd dat het verliezen van een kind het ergste is wat een mens kan overkomen.
Kinderen horen namelijk niet te sterven. Voor ouders betekend dit bijna universeel dat de wereld en de hoop die zij hadden in een klap is verdwenen.

Tegenstrijdigheid tegenover rouw:
Wanneer een kind overlijd neemt de pijn en het rouwproces bezit van je leven.
Je dagelijkse functioneren stopt abrupt, en je toekomst is ineens niet meer wat het gisteren was.
Je dromen over later, missen plots een fundamenteel ingrediënt.
Ouders komen hierdoor in een twee strijd, aan de ene kant willen zij niets liever dan dat de rouw ophoud, de pijn is onverdraaglijk,
en “verder gaan” lijkt totaal geen optie.
Daar in tegen hebben zij deze gevoelens nodig om te bevestigen dat houden van hun kind en de herinnering aan het overleden kind in ere te houden.

Je blijft een ouder:
Ouders van een overleden kind blijven ouders, zelfs als zij geen andere kinderen hebben.
Zij voelen iedere dag het verdriet van hun overleden kindje, voelen de leegte letterlijk in hun armen, maar het gevoel van liefde voor het kind gaat onverminderd verder.
Herinneringen zijn het enigste wat overblijft, en de ouders moeten accepteren dat zij hun leven niet langer zullen delen met hun kind.
Iedere ouder zal op zijn eigen wijze een manier moeten vinden om de herinnering in leven te houden.

_____________________________

De rouw van ouders is eindeloos. Het raakt ieder aspect van hun leven...
wanneer een kind overlijd, rouwen de ouders voor de rest van hun leven.
Hun verdriet wordt een onderdeel van hun.
Terwijl de tijd verder gaat, leren de ouders dit verdriet te waarderen.
Hun verdriet bind hun aan hun kind. Zij eren het kind door hun verdriet, en het is het teken dat liefde nooit verloren gaat”
____________________________

 

 

Reacties  

 
+8 #10 ineke 09-04-2015 13:23
bijna 4 jaar geleden is mijn zoon overleden hij was 29 jaar, oorzaak hartstilstand, zomaar plotseling, er is geen oorzaak gevonden, uiteindelijk zeiden ze waarschijnlijk een genetisch bepaalde hartafwijking, de eerste tijd kon ik het niet geloven ik was niet bij machte om het te geloven, zo bij stukjes en beetjes begint het een beetje door te dringen en af en toe komt er een hele lawine van gevoelens over me heen, als ik erover praat met iemand is het net of ik het over iemand anders heb. vrienden van ons wilden ons meteen vanaf het begin meenemen naar restaurants ed dat konden wij niet, vriendschappen zijn daardoor kapot gegaan, zij hebben het gevoel dat er een praktische oplossing is voor dit "probleem" en accepteren niet dat wij niet meer dezelfde mensen zijn als vroeger. dat betekend overigens niet dat we constant met ons verdriet te koop lopen, maar af en toe een beetje erkenning zou al fijn zijn, iemand die jou je verhaal eens wil laten vertellen, maar 'men' is altijd zelf aan het woord. sorry dat ik misschien bitter overkom maar dat is mijn ervaring.Voor mezelf weet ik nu dat dit verdriet nooit over zal gaan, en de ene dag is het beter te dragen dan de andere, maar de onbeschrijfelij ke pijn is met bijna niemand te delen.
Citeer
 
 
+1 #9 saskia 27-02-2014 19:29
Dit heb ik geschreven voor mijn kind die met 18wk gehaald is omdat hij al was overleden.
Lieve Quin, mama en papa houden van jou! Veel liefs xxx

----
21-2-2014
Ik wil alles maar goed kunnen relativeren.. zodat het minder pijn doet
Ik wil alles maar gewoon door laten gaan.. omdat t leven door moet
Ik wil er niet te veel aan denken.. want dan voel ik me goed..
Maar ik kan het niet negeren.. het geeft geen nieuwe moed..

We mochten het van de daken schreeuwen
Hoe blij we waren met jou
Hoe veilig wij dachten dat het was voor je mn kind
Maar Blijkbaar was dat dus niet voor jou

En nu ben ik boos
En verdrietig tegelijk
Jij gaf mij een intens geluk
En alsnog ben ik je kwijt:(

Hoe moet het nu een volgende keer?
Want dan zitten we de eerste 20weken in een onzekere sfeer
Doet mn hart dan weer niet zeer?
Want vertellen aan een ander lukt mij niet dan niet meer
En blij zijn.. dat durf ik niet de volgende keer..

Weet wel dat ik je mis lieverd
Jij kunt er niks aan doen
Die weken dat je ons geluk gaf
Bezegelen wij met een zoen.
Wil je wel daarboven nummer 1 onze lieve groetjes doen?

En zeg ook maar even
We zijn blij met jullie allebei geweest in ons leven
Maar dat ze voor een volgend leven
Deze aub wel aan ons mogen geven.

Ik dacht dat ik helemaal gek zou worden
Als het ons weer overkwam
MaaR blijkbaar ben ik sterker
al wankel ik er wel even van..

Ik mag nog een paar dagen genieten
want Je zit in mij is nu nog een feit
ik ga praten tegen je mn lieve kind
En maandag nemen we echt ons afscheid.
Ookal wilde ik je niet kwijt.
Ik hou van jou en jullie tot in de eeuwigheid.
Citeer
 
 
+4 #8 Ingrid 30-11-2013 02:11
Ik heb niet mijn eigen kind verloren, maar mijn kleinzoon, hij was pas 5,5 maand jong.
Ik heb mijn dochter gezien met haar overleden zoontje in haar armen. De blik in haar ogen, zo'n onvatbaar intens verdriet. Het brak mijn hart.
Voor het eerst kon ik niet tegen mijn kind zeggen 'het komt wel weer goed', want het komt nooit meer goed.
Ik zie haar verdriet. Ik voel haar pijn. En ik voel me zo vreselijk machteloos.
Inmiddels zijn we een jaar verder en ik hoor haar vertellen wat mensen tegen haar zeggen 'ben je er nou nog mee bezig' 'je bent toch nog jong, je kan zo nog meer kinderen krijgen hoor' 'begin je er nog steeds niet overheen te komen'.
Mijn oergevoel als moeder komt zo in opstand. Mijn verdriet om te zien wat het met mijn dochter doet is zo intens. En dat kleine manneke dat meteen naar me begon te lachen als hij me zag. Die nét op de leeftijd was dat hij tegen me begon te brabbelen. Ik mis hem zo intens.
Citeer
 
 
+1 #7 Sjoukje 12-11-2013 21:20
22 augustus 2013.....
De wereld 180 graden anders...
Onze lieve Ronald, moest ons op 11 jarige leeftijd loslaten.
Maar 7 weekjes wisten we dat hij ziek was en dan uiteindelijk maakt een plotselinge hersenbloeding een einde aan al onze hoop.
Rouw......een strijd.....elke dag weer.....
Het is fijn de pijn soms even niet te voelen zodat je door kan gaan....
Het is fijn de pijn intens te voelen want wat houden wij van hem....waar hij ook is.
Citeer
 
 
0 #6 Lydia 25-10-2013 21:43
37 jaar geleden verloor ik mijn kleine meisje ,Tineke aan wiegendood.5jaar duurde het voor ik weer een beetje mn leven op de rails had. ik was 25 toen.Tineke was mn 2e kind het zusje van wilfred. Anouk werd 1981 geboren 27 jaar later overleed ze . Ik ben een wrak en nu 5 jaar na dato voelt het aan als gisteren en wil ik het liefst haar volgen.Ik blijf voor mijn beide zoons en kleinzoons.
Citeer
 
 
0 #5 maartje 16-08-2013 16:43
In mei is mijn bijna 7 jarige dochtertje overleden. Sindsdien is mijn leven een hel en heb ik elke dag moeite met de dag door te komen.
Omdat ik haar kreeg op zeer jonge leeftijd heb ik niet van de daken geschreeuwd dat ik een kindje had. Op school wisten maar enkele vriendinnen het en van de docenten wist alleen mijn mentor ervan. Toen ze in mei plotseling overleed probeerde ik eerst gewoon door te gaan. Dit bleek al snel onmogelijk; ik kon me niet concentreren, versliep me constant en wou het liefste gewoon van de wereld verdwijnen.
Ik had me enkele dagen afgemeld met als reden 'ivm het plotselinge overlijden van een naaste familielid'. Maar docenten toonden geen begrip en na een week werd er van me verwacht dat ik weer volop zou meedraaien. Ook gesprekken van mijn mentor met de desbetreffende docenten haalden niks uit. Ik was boos, maar hoe moet je uitleggen dat je rouwt om je dochtertje terwijl de mensen niet eens weten dat je moeder bent. De docenten die ik wel in vertrouwen heb genomen reageerden allemaal heel verschillend, de meeste waren nu wel begripvol of ze hadden geen idee wat ze met nieuws aanmoesten. Een van de mindere reacties was: 'Nu kun je tenminste weer normaal verder leven, hoef je ook niet meer altijd om haar te denken'. Ik kan me nog steeds heel boos maken om deze reactie. Er is geen sprake van normaal verder leven, ik mis haar nog elke seconde van elke dag.
Nu vijf maanden later gaat het iets beter, langzaam probeer ik mijn leven weer op te bouwen maar het is moeilijk. Ik probeer me elke dag eraan te herinneren dat ik eigenlijk niet moet treuren dat ze er niet meer is, maar dat ik moet vieren dat ze er geweest is.
Citeer
 
 
+2 #4 ingrid 05-06-2013 10:10
Onze zoon overleed in 2005 ten gevolge van hartkamerfibril atie. Yannick was 14 jaar oud. Hij is tijdens zijn badminton training ineengestort. Reanimatie was tevergeefs.
Bijna 8 jaar moeten wij onze schat missen. En inderdaad, je rouwt voor de rest van je leven. Niets is nog wat het was..... Je kan alleen je kind eren en bedanken dat hij onze zoon wou zijn.
Citeer
 
 
0 #3 Sofia 01-09-2012 13:38
Nu 4jaar geleden is mijn zoon van 27jaar overleden. De pijn en de gemis van zijn glimlach blijft.
Want niemand op deze wereld was voor mij zo charmant. Enkel kan ik hopen dat ik hem ooit terug zal zien.
Waar en wanneer weet ik niet?
Citeer
 
 
-2 #2 Geert 30-03-2011 18:15
cathy zei:
mooi omschreven,maar ...

Hallo Cathy, allereerst gecondoleerd met zoveel verlies. Ik ben het met jou eens, alle "regels" die er ooit geschreven zijn, staan mooi op papier, maar de pijn van rouw is nu eenmaal niet te beschrijven.
Citeer
 
 
+5 #1 cathy 28-03-2011 13:27
mooi omschreven,maar ik verloor op vier weken eerst mijn dochter van 20jaar,autopsie kon niet haar doodsoorzaak uitleggen,vier weken na haar overlijden,stie rf mijn man 53jaar ten gevolge van kanker.
nu nog na drie jaar wil ik liever in het verleden zijn,de pijn is meer dan ondragelijk en rouwen werkt nooit zo als wordt omschreven.
cathy
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site