Wanneer een vrouw haar man verliest wordt zij een weduwe.
Wanneer een man zijn vrouw verliest wordt hij een weduwnaar.
Wanneer een kind zijn ouders verliest noemen wij hem of haar een wees.
Maar… er is nog geen woord gevonden die kan beschrijven hoe het moet zijn om je kind te verliezen!
– Neugeboren 1976, 154.

Het thema rouwende ouders is universeel en eeuwenoud.
In literatuur over rouw herhalen schrijvers steeds bepaalde thema’s, gedachten en reflecties.
Allemaal spreken zij over de tegenstrijdigheden van het verdriet, het verscheurende gevoel, en het gemis aan erkenning van de rouw.
Natuurlijk betekend dit niet dat alle ouders hetzelfde mee maken, maar net als de stadia van rouw, zijn er ook veel overeenkomsten waarmee rouwende ouders geconfronteerd worden.
Wanneer jij je kind verliest (ongeacht op welke leeftijd) zijn er een aantal primaire overeenkomsten.

Verlies van hoop:
Er word vaak gezegd dat het verliezen van een kind het ergste is wat een mens kan overkomen.
Kinderen horen namelijk niet te sterven. Voor ouders betekend dit bijna universeel dat de wereld en de hoop die zij hadden in een klap is verdwenen.

Tegenstrijdigheid tegenover rouw:
Wanneer een kind overlijd neemt de pijn en het rouwproces bezit van je leven.
Je dagelijkse functioneren stopt abrupt, en je toekomst is ineens niet meer wat het gisteren was.
Je dromen over later, missen plots een fundamenteel ingrediënt.
Ouders komen hierdoor in een twee strijd, aan de ene kant willen zij niets liever dan dat de rouw ophoud, de pijn is onverdraaglijk,
en “verder gaan” lijkt totaal geen optie.
Daar in tegen hebben zij deze gevoelens nodig om te bevestigen dat houden van hun kind en de herinnering aan het overleden kind in ere te houden.

Je blijft een ouder:
Ouders van een overleden kind blijven ouders, zelfs als zij geen andere kinderen hebben.
Zij voelen iedere dag het verdriet van hun overleden kindje, voelen de leegte letterlijk in hun armen, maar het gevoel van liefde voor het kind gaat onverminderd verder.
Herinneringen zijn het enigste wat overblijft, en de ouders moeten accepteren dat zij hun leven niet langer zullen delen met hun kind.
Iedere ouder zal op zijn eigen wijze een manier moeten vinden om de herinnering in leven te houden.

_____________________________

De rouw van ouders is eindeloos. Het raakt ieder aspect van hun leven...
wanneer een kind overlijd, rouwen de ouders voor de rest van hun leven.
Hun verdriet wordt een onderdeel van hun.
Terwijl de tijd verder gaat, leren de ouders dit verdriet te waarderen.
Hun verdriet bind hun aan hun kind. Zij eren het kind door hun verdriet, en het is het teken dat liefde nooit verloren gaat”
____________________________