Sommige ouders vinden troost in het praten met lotgenoten.  
Een aantal ouders wil direct met iemand praten, terwijl anderen pas over de dood van hun baby kunnen praten als er enige tijd overheen is gegaan
en het rouwproces in een ver gevorderd stadium is beland. In alle gevallen is het belangrijk om hulp en steun van familieleden,
vrienden en bekenden of, waar nodig, van professionele hulpverleners te krijgen.

Zoals bij de meeste traumatische gebeurtenissen, zijn ouders van een onverwacht overleden kind vaak voortdurend bezig in hun woorden,
gedachten en gesprekken, met de laatste momenten van hun kind.
De ouders hadden meestal een voor  het oog gezonde baby waar zij over waakten, of zij hadden hun kind ondergebracht bij een professionele organisatie,
waarbij zij het gevoel hadden dat het kind veilig was ondergebracht.
Het kind was veilig, zij waren gelukkig, en dan opeens is alles op zijn kop gezet.   
De omgeving en de hulpverleners kunnen nog zoveel moeite doen om de ouders te doen inzien dat het kind niet heeft geleden, dit gaat er bij de meeste ouders niet in.
Hoe kan immers een perfect gezonde baby overlijden?
De ouders word vervolgens verteld dat wiegendood geen hoge erfelijkheidsfactor heeft,
maar toch zal er vaak de vrees ontstaan dat een van hun volgende kinderen hetzelfde lot krijgt toebedeeld.

 “(Het verdriet dat ouders voelen wanneer een kind onverwacht overlijd)… het gevoel van een continue val in een ravijn, een waterval van pijn… wiegendood is een gedwongen scheiding die eeuwig zal blijven duren. In het begin ben je zo geschokt dat je lichaam en geest niet eens kan beginnen met begrijpen wat er is gebeurt, en dat alles verloren is gegaan.
Schok en ongeloof is het enige vage gevoel wat er lijkt te zijn, voordat je ontdekt dat je armen leeg zijn, en de woede en het verdriet zich over je uitstort.
Dit kost tijd, veel tijd, het verdriet is er en het verdriet zal er altijd op een bepaalde manier blijven.
De reis van verdriet naar hoop is lang, en uiteindelijk moet je zelf actief opzoek proberen te gaan naar vrede en vreugd in het leven. Het gezicht van verdriet zal je niet verlaten, maar hoe moeilijk en pijnlijk ook, vreugde zal ook ooit weer een onderdeel worden van je leven”
Mia Horn 1997

Lees hier het artikel over de omgeving van ouders van onverwacht overleden kinderen.