Sociologen en psychologen beschrijven ouderlijke verdriet als zo complex en veelgelaagd
dat zij het unaniem beschrijven als een ongelooflijk traumatische gebeurtenis, waardoor ouders met overweldigende emotionele problemen te maken krijgen.
Zij zijn het er tevens overeens dat dit verdriet moet worden erkend in haar intensiteit.
Dit verdriet moet worden besproken, niet per definitie met hulpverleners, maar met name binnen het gezin, de familie en de vriendengroep. 

Het kind werd beschouwd als een geschenk aan de ouders en familie,
zij werden ineens gedwongen dit geschenk op te moeten geven.
Het is belangrijk dat ouders blijven zien dat zij dit geschenk hebben mogen ontvangen, hoe wrang en kort het leventje ook heeft moeten zijn.
Zij moeten een nieuwe manier vinden om hun liefde te kunnen uiten naar hun kind , zeker wanneer het niet meer fysiek mogelijk is.

Wanneer een kind overlijd veranderd letterlijk alles, en dit geld ook zeker voor het gezin.
In praktische zin zijn sommige kinderen ineens enigst kind, het middelste kind ineens het jongste,
soms kiezen ouders ervoor om later in de tijd opnieuw een kind te krijgen.
Dit alles heeft grote invloed op de gezinsdynamiek.
Het is goed om te beseffen dat ondanks dat alles veranderd, het overleden kind altijd onderdeel zal blijven van het gezien.
De leegte die het kind heeft achtergelaten zal nooit worden opgevuld .
Het is belangrijk dit ook te bespreken met de kinderen, zij mogen niet het gevoel krijgen dat een nieuw kind is bedoeld als vervanging
(hoe duidelijk dit ook voor de ouders mag lijken).

In een nieuwsbrief voor nabestaanden schreef een moeder:
“Het voelt alsof er een tak van onze stamboom is afgescheurd.”
Een andere rouwende moeder vervolgt:
“Ik voelde mij op een bepaalde manier ook als een tak die ineens niet meer kon rijpen en als een wond aan de boom hing”.
Een laatste moeder schreef:
“Toen ik na het overlijden opnieuw zwanger werd voelde het niet alsof de tak op de stamboom werd vervangen,
het voelde of er nieuw takje bij was gekomen, een takje met zijn eigen kracht, mooi, liefdevol,
en in de bloei naast het takje wat er eerder al was en waarvan wij altijd zullen blijven houden.”

Rouwverwerking specialisten wijzen er op dat het ook belangrijk is voor ouders om hun woede te uiten naar buiten,
zodat het zich niet naar binnen zal richten en eventueel tot een vernietigende kracht zal komen in de toekomst.
Deze specialisten zeggen dat hoewel er veel overeenkomsten in de rouw van ouders, vaak de individuele reacties sterk variëren.
Dezelfde persoon kan zelfs tegenstrijdige reacties in zich dragen.

Daarnaast zijn ook vele unieke manieren waarop diepbedroefde ouders hun verdriet uiten.
Deze individuele ouderlijke reacties worden beïnvloed door vele factoren, waaronder het leven van de persoon,
coping vaardigheden, persoonlijkheid, leeftijd, geslacht, familie en culturele achtergrond,
ondersteuning en / of overtuiging, en zelfs de dood of het type van de dood die zij hebben meegemaakt.