Rouw volgens hulpverleners

Sociologen en psychologen beschrijven ouderlijke verdriet als zo complex en veelgelaagd
dat zij het unaniem beschrijven als een ongelooflijk traumatische gebeurtenis, waardoor ouders met overweldigende emotionele problemen te maken krijgen.
Zij zijn het er tevens overeens dat dit verdriet moet worden erkend in haar intensiteit.
Dit verdriet moet worden besproken, niet per definitie met hulpverleners, maar met name binnen het gezin, de familie en de vriendengroep. 

Het kind werd beschouwd als een geschenk aan de ouders en familie,
zij werden ineens gedwongen dit geschenk op te moeten geven.
Het is belangrijk dat ouders blijven zien dat zij dit geschenk hebben mogen ontvangen, hoe wrang en kort het leventje ook heeft moeten zijn.
Zij moeten een nieuwe manier vinden om hun liefde te kunnen uiten naar hun kind , zeker wanneer het niet meer fysiek mogelijk is.

Wanneer een kind overlijd veranderd letterlijk alles, en dit geld ook zeker voor het gezin.
In praktische zin zijn sommige kinderen ineens enigst kind, het middelste kind ineens het jongste,
soms kiezen ouders ervoor om later in de tijd opnieuw een kind te krijgen.
Dit alles heeft grote invloed op de gezinsdynamiek.
Het is goed om te beseffen dat ondanks dat alles veranderd, het overleden kind altijd onderdeel zal blijven van het gezien.
De leegte die het kind heeft achtergelaten zal nooit worden opgevuld .
Het is belangrijk dit ook te bespreken met de kinderen, zij mogen niet het gevoel krijgen dat een nieuw kind is bedoeld als vervanging
(hoe duidelijk dit ook voor de ouders mag lijken).

In een nieuwsbrief voor nabestaanden schreef een moeder:
“Het voelt alsof er een tak van onze stamboom is afgescheurd.”
Een andere rouwende moeder vervolgt:
“Ik voelde mij op een bepaalde manier ook als een tak die ineens niet meer kon rijpen en als een wond aan de boom hing”.
Een laatste moeder schreef:
“Toen ik na het overlijden opnieuw zwanger werd voelde het niet alsof de tak op de stamboom werd vervangen,
het voelde of er nieuw takje bij was gekomen, een takje met zijn eigen kracht, mooi, liefdevol,
en in de bloei naast het takje wat er eerder al was en waarvan wij altijd zullen blijven houden.”

Rouwverwerking specialisten wijzen er op dat het ook belangrijk is voor ouders om hun woede te uiten naar buiten,
zodat het zich niet naar binnen zal richten en eventueel tot een vernietigende kracht zal komen in de toekomst.
Deze specialisten zeggen dat hoewel er veel overeenkomsten in de rouw van ouders, vaak de individuele reacties sterk variëren.
Dezelfde persoon kan zelfs tegenstrijdige reacties in zich dragen.

Daarnaast zijn ook vele unieke manieren waarop diepbedroefde ouders hun verdriet uiten.
Deze individuele ouderlijke reacties worden beïnvloed door vele factoren, waaronder het leven van de persoon,
coping vaardigheden, persoonlijkheid, leeftijd, geslacht, familie en culturele achtergrond,
ondersteuning en / of overtuiging, en zelfs de dood of het type van de dood die zij hebben meegemaakt.

 

Reacties  

 
0 #4 Monique Bergervoet 12-12-2014 13:10
Hallo Angela, door een auto ongeval is onze enige zoon op 16-06-2013, hij was 19 jaar om het leven gekomen,een energieke jongen met veel plezier in het leven, leuke studie vrienden, kortom een kanjer.
Nu merk ik dat er ondanks leuke mensen om ons heen er erg weinig over Arjan gesproken wordt, mijn man is het praten niet geleerd, ik communiceer rond uit. Arjan had een taak en rol in huis ,deze invulling mis ik enorm.Gezellig inhoude
lijk over het leven praten,ik zit in de opkamer op zijn stoel met tranen in mijn ogen,omdat ik nu weet wat ik mis,misschien kunnen je mij vertellen de titel van je boek, zodat ik daar nieuwe taken en rollen kan uit ontwikkelen.
In afwachting van verblijf ik ,Monique Bergervoet
Citeer
 
 
0 #3 Elisa 21-11-2014 16:47
Beste Carry,

Wat erg voor je. Wat afschuwelijk wat je meegemaakt hebt en nu nog mee moet maken.
Overweeg ajb een andere therapeut. Er zijn echt therapeuten die je wel zullen begrijpen. Zoek op internet eens op EMDR. Dat is een therapie die past bij traumaverwerkin g. En wordt gegeven door therapeuten die gespecialiseerd zijn in traumaverwerkin g.
Heel veel sterkte van Elisa
Citeer
 
 
+1 #2 Angela Mollers 04-11-2014 09:07
Heftig maar herkenbaar. Zelf ben ik mijn zoon op 19-jarige leeftijd verloren door toedoen van een wegpiraat. Ik moest het horen terwijl ik in de sahara stond, waar ik op vakantie was. Ruim een etmaal later was ik pas thuis. Zeer lange tijd heb ik me gevoeld zoals jij hierboven omschrijft (behalve de zelfmoordneigin g, die heb ik nooit gehad) en was ik ook overal bang voor. Ook ik verwachtte dat mijn zoon weer thuis zou komen, uren kon ik naar de deur staren in de hoop dat hij open zou gaan. Hulp heb ik ook gezocht, maar niet gevonden. Nu, ruim 5 jaar later, kan ik alleen maar concluderen dat hulpverleners je eigenlijk niet kunnen helpen als zij niet zelf een ervaring hebben. Daarom besloot ik het roer om te gooien en heb een studie gevolgd. Nu ben ik rouwcounselor als ervaringsdeskun dige en hoop anderen te kunnen helpen. Ook heb ik een boek geschreven over alle gebeurtenissen en alle onbegrip die je vaak tegenkomt. Verdriet mag je laten zien, moet je laten zien, pas dan kan je na lange tijd ook weer wat plezier in je leven toelaten. Het zal altijd een tweede leven zijn, maar het kan! Ik wens je veel sterkte en kracht toe.
PS Geen idee wat je woonplaats is, maar je mag contact opnemen. amollers@casema .nl
Citeer
 
 
0 #1 carry 01-11-2014 22:19
Toen k geen kinderen kon krijgen wilde ik me zelf van kant maken. Ik voelde me geen moeder . Na 10 jaar werd ik zwanger was heel blij . Maar de angst kwam nu dat ik maar 1 kind had en wilde graaf nog 1 ook voor mij zoon. En het lukte weer niet maar na mijn 40 ste werd ik weer zwanger en kreeg ik nog een zoon een dag na mijn verjaardag werd hij geboren. nu nadat mijn zoon 17 jaar werd is hij zonder enige reden doodgeschoten en het bericht hoorde ik 8 uur later op mijn werk. Ik loop nu bij een psycghotherapeu t maar heb het idee dat ik niet begrepen wordt. Ik heb weer de zolfmoordneigin g als toen ik geen kinderen kon krijgen. Ik kan niet naar buiten omdat ik mijn zon zo erg mis en zoek naar iemand de op hem lijkt met als gevolg dat ik afwezig ben als ik op straat loop. Daarom ben ik 2 jaar niet naar buiten geweest maar ik word niet serieus genomen omdat mensen niet begrijpen dat ik angstig ben om het huis uit te gaan.Ik wil niet eens naar buiten kijken en zie het leven niet meer zitten, Ik voel een leegte in mij en kan nog steeds niet beseffen dat mijn zoon dood is. Ik wacht in mijn huis op hem omdat hij zei tot later en die later is niet meer gekomen. Ik hem hem niet meer levend gezien pas de volgenden dag na zijn dood omdat het in beslag was genomen voor onderzoek.Mijn psychotherapeut wil mijn verhaal niet horen als ik hem vertel waarom ik niet meer naar buiten ka en zo angstig ben. Zelf als de bel gaat of de telefoon gaat begin ik te trillen.Ik wil mijn verhaal vertellen dat dat ik me nu precies zo voel als toen ik geen kinderen kon krijgen maar hij zegt Wat heeft dat met nu mee te maken dat ik niet naar buiten ga. Midden in in mijn verhaal laat hij me stoppen en stelt mij vragen die ik niet kan beantwoorden. Ik vindt het jammer dat een psychotherapeut gestrest wordt als hij naar het verhaal van zijn patient luistert Ik ga voor traumaverwerkin g maar als ik nadat ik daar ben geweest loop ik meer trauma op. Hij kan niet berijpen dat ik boos ben en soms de neiging heb om uit te gillen en zeggen Ik wil mijn kind terug. Maar ik hou dat binnen en durf niet meer te zegen wat ik voel. Het lijkt alsof ik in een diepe gat ben beland en niet meer uit kan.Door mijn verdriet lijdt mijn zoon ook onder maar ik kan hem niet helpen en voel me heel zwak daardoor. Al het glans uit mijn leven is verdwenen en mijn leven is dof geworden zonder enige plezier en dat zal ook nooit meer worden. Het gemis is zo groot dat ik ieder dag denk hoe lang moet ik nog verder.Ik wou dat het nu kon eindigen en hoefde ik niet meer te denken.Ik kan me niet verplaatsen in de anderen ouders die ook hun kinderen hebben verloren. De mijne lijkt voor mij de aller grootste verdriet en zo zal bij ieder ander moeder zijn die ook haar kind heeft verloren. Sorry, als ik hier verkeerd ben. Ik kan wel blijven schrijven en zal geen einde aan komen .Mijn vertrouwen is weg . Ik krijg elke dag huilbuien en het lijkt net als de dag van gisteren dat mijn zoon zei mama tot later. Ik droom zeker 3 keren er week over hem en vanaf de geboorte tot toen hij 17 jaar was.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site