Rouw na moord

Het is niet ongewoon als een ouder van een volwassene komt te overlijden.
De meeste ouders sterven eerder dan hun kinderen, de meeste mensen maken mee dat hun ouders ouder worden, vergeetachtig, langzaam aan minder sterk, en steeds een beetje trager deelnemen in het leven.

Maar weinig mensen maken het echter mee dat hun ouders onverwacht worden vermoord.
De meeste volwassen willen nog heel veel dingen tegen hun ouders zeggen, zij stellen het echter uit, of besluiten het op een kaartje te zetten met moeder of vaderdag.
Iedereen denk immers dat er altijd nog “later” is, en dat het vanzelf wel een keer spontaan word gezegd. Op een goede dag vertellen zij hun ouders nog wel een keer hoeveel ze van hun houden, hoe dankbaar ze zijn voor alles, en hoe fijn ze alle jaren samen hebben ervaren. 



Wanneer een ouder word vermoord dan is hier niks normaals aan, zelfs niet wanneer de ouder ver in de negentig was. Iedere volwassenen kan ooit verwachten dat een ouder zal sterven en dat hij of zij een rouw proces zal gaan ervaren. Een rouw proces na aanleiding van een moord heeft echter een aantal unieke kenmerken die anders zijn dan bij een “normaal” overlijden.

Hoelang de ouder heeft geleefd, hoe meer herinneringen er zijn om te koesteren.
Vaak zijn er dan echter ook meer dingen die je nog zo graag had willen doen of zeggen.
Wanneer iemand komt te overlijden door een moord, was dit natuurlijk van te voren niet te voorspellen, de tijd om afscheid te nemen is niet aanwezig, waardoor er veel meer woorden ongezegd zullen blijven.

De “tijd” is eigenlijk nooit “goed” van iemands overlijden, en het is zeker niet het juiste moment wanneer een ouder komt te overlijden door iemands zinloze drang naar onnodig geweld.
Zelfs wanneer de ouder op wat voor manier dan ook betrokken was, of schuld had aan, het geen er gebeurt is, het voelt altijd erg wrang wanneer iemands leven voortijdig onverwacht tot een einde komt.

Wanneer een ouder overlijd, zeker wanneer dit gebeurt door geweld, kan een volwassen kind ineens sterk het gevoel krijgen dat er niemand meer over is die voor hem of haar zorgt.
Natuurlijk is er in sommige gevallen nog de partner of eventuele kinderen, maar die hebben hun eigen plaatsje, en een eigen vorm van liefde, dan de onvoorwaardelijke liefde die van een ouder komt.
Op het moment dat een of alle twee je ouders niet meer in leven zijn, ontdekt je eigenlijk pas echt hoeveel er onbewust nog voor je gezorgd werd.

Iedereen heeft bewust of onbewust de wens dat zijn of haar ouder met waardigheid sterven.
Je wilt kunnen zeggen dat de ouder een vol en goed leven heeft geleid en stil is ingeslapen in de aanwezigheid van hen die van hem of haar hielden.
Wanneer iemand omkomt door een moord is dit nooit het geval, dit is een groot gemis in het rouw proces, en maakt het accepteren van een overlijden bijna onmogelijk.

Het is belangrijk dat gevoelens van rouw goed worden verwerkt. Geef jezelf de tijd en de ruimte om het verlies te verwerken en te accepteren. Dit heeft tijd nodig, vaak heel veel tijd.
Op een dag zakken de gevoelens van verdriet en woede weg, en wat overblijft zijn de goede en mooie herrinering. Wanneer dit niet lukt zonder hulp, dan is het raadzaam om in contact te treden met een hulpverlener.  

 

Reacties  

 
+1 #2 A.P. Konings 27-09-2013 13:50
28 januari 2010 is voor mij nog steeds een gitzwarte dag in mijn leven. Op weg naar haar werk is mijn geliefde, waar ik 6 jaar een leuke relatie had vermoord. Lange tijd tastte de politie in het duister wat er gebeurd was, een aanrijding, zeer ongelukkige val of een misdrijf. Op 5 aug 2010 verdween daar een meisje. Een jaar later bleek dat zij vermoord was. Door het onderzoek is ook gebleken dat mijn geliefde slachtoffer is geworden van die dader. De plaatsdelict ,een mooi bos, waar nu de bomen gekapt zijn, dat het in de winter was, dat ze heel erg van het leven genoot en dat het veel in de kranten en nieuws te zien was maakt het voor mij zeer moeilijk te verwerken. Het heeft mij zelfs tot pogingen om zelf mijn leven te beeindigen aangezet, maar ja dat kan ik niet maken tav mijn dierbaren. Het blijft erg bizar, net of het een hele enge nachtmerrie is, en in en in triest.
Citeer
 
 
0 #1 Maaike Paardekooper 25-03-2013 11:12
Ruim 11 jaar geleden is mijn man bij een roofoverval om het leven gekomen.Dat zoiets in jouw gezin gebeurt is niet te bevatten en laat iedereen in je omgeving in verbijstering achter.Bij alle gevoelens van verdriet komen ook nog contacten met politie en justitie enz. Je komt terecht in een wereld die niet de jouwe is.Zelf heb ik in die eerste jaren alleen maar mijn gevoel gevolgd,heb mijn verdriet toegelaten, ben tot op de bodem van mijn rouwproces gegaan. Mijn twee kinderen,toen 18 en 20 jaar gingen al snel door met hun leven, terwijl onderhuids de woede heel sterk aanwezig was. Ik hoor vaak dat jonge mensen niet die confrontatie met hun pijn en verdriet aan durven gaan, en zie ook dat dat invloed op hun leven heeft.Zelf vind ik dat heel moeilijk om te zien, maar ik kan ze niet dwingen om er mee aan de slag te gaan.Het enige dat ik kan doen is er voor ze zijn als ze me nodig hebben.Gelukkig hebben we een sterke band met elkaar en de rest van onze familie.Maar het gaat nooit over!!!
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site