Rouw om ouders, volwassenen

Voordat jouw ouders overlijden was jij de “middelste generatie”
Eerst kwamen je ouders, en daarnaast heb of wil jij misschien ooit kinderen. Ineens, plots onverwacht, ben jij de “oudste generatie.
Jouw eventuele kinderen zijn ineens de middelste generatie geworden. Het kan erg onprettig aanvoelen om ineens tot de oudste generatie te behoren, je mist van jezelf voor je gevoel wijsheid en ervaring om die rol te vervullen. Ineens mis je als volwassenen de bescherming en steun die alleen ouders kunnen bieden. Natuurlijk was je al volwassenen, maar door het verlies van je ouders, ben je ineens echt volwassen, misschien zelfs wel voordat jij daar klaar voor was.

Een belangrijk onderdeel van volwassen worden is zelfstandig worden.
Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven, en langzaam neem je afstand van de mening van je ouders. Je groeit op en maakt je eigen beslissingen, toch zal niemand ontkennen, dat hoe goed jij je eigen leven ook onder controle hebt, je blijft altijd een kind van je ouders.
Veel mensen vallen ook terug in deze rol wanneer zij een bezoek brengen aan hun ouders, zelfs als zij al dertig, veertig of vijftig zijn. De meeste mensen willen graag hun leven delen met hun ouders, en zelf tijdens de volwassenheid is het voor veel mensen van belang dat hun ouders trots op hun zijn.
Wanneer ouders overlijden is het zeer moeilijk om deze steun te missen.

Zoals ook bij andere vormen van overlijden, de manier waarop jij omgaat met dit verlies hangt van veel verschillende dingen. Hoeveel emotionele steun heb jij bij jou rouw, hoe ga jij om met plotselinge veranderingen, blijf jij alleen achter of is er een partner om op te steunen.

De maatschappij kijkt daarnaast ook nog eens heel bijzonder tegen het verlies van een ouder, het is immers voor iedereen “normaal” dat ouders nu eenmaal komen te overlijden.
Het kan dus ook zijn dat zij vrij snel van jouw verwachten dat jij weer verder gaat met je leven, houdt hier rekening mee, en geef je eigen grenzen aan.

Wanneer ouders overlijden komt de zorg van de afhandeling van hun overlijden over het algemeen terecht bij jou en eventuele broes en of zussen. Dit kan een extra stress laag vormen op het verlies.
Ruzies over de erfenis, de verdeling van spullen, de eventuele verkoop van het huis, het hoort er ineens allemaal bij. Veel families lijden hieronder, hier is helaas geen kant en klare oplossing voor.
Iedereen verwerkt het verlies op zijn eigen manier, en emoties leven nu eenmaal veel hoger op tijdens een rouw proces. Het is goed om hier rekening mee te houden.
 

Reacties  

 
+5 #32 Chris 22-04-2015 09:41
Enkele maanden geleden heb ik mijn vader verloren. Beetje bij beetje lukt het me het een plaats te geven in mijn leven maar moet eerlijk bekennen heb nog zo van die dagen dat ik het liefst mijn bed niet uit kom, al weet dat dit helemaal geen oplossing is ... Muziek is voor het moment wel het meest wat ik vermijdt want bepaalde liedjes dan ga ik letterlijk LOPEN, ... ik weet wel het heeft allemaal zijn tijd nodig en zal daar ook mijn tijd voor nemen, maar het maait toch de grond van onder je voeten weg.
Citeer
 
 
+8 #31 Charles 12-04-2015 19:26
Mijn moeder is op 59-jarige leeftijd overleden na een jarenlange strijd tegen eierstokkanker in het bijzijn van het hele gezin. Ze was al niet meer bij bewustzijn toen we werden gebeld door het ziekenhuis.

Nu een jaar later, begin ik haar steeds meer te missen. Ik had in die jaren voor haar gezorgd en ze had nooit geklaagd over de pijn die ze moest doormaken.
In het laatste jaar werd er bij mij ook een kwaadaardig gezwel gevonden, en zaten we de laatste maanden samen aan de chemo. We noemden elkaar chemo buddies.

Het vervelende was dat haar toestand enorm achteruitging toen ik ook ziek werd, en ik kan me dat zelf maar niet vergeven.
Ipv voor haar te zorgen, moest zij zich nog zorgen maken om mij. Dat had de arme vrouw niet verdiend in haar laatste
dagen.
Citeer
 
 
+5 #30 Loes 08-04-2015 23:29
2014 was niet echt een goed jaar voor mij, begon met het begin van een scheiding van een huwelijk van 22 jaar, maar mijn grote troost was dat ik nog mijn allerliefste mama had waarbij ik kon uithuilen en die mij weer de kracht gaf om door te gaan en zorgen dat ik met positiviteit de toekomst in ga.
En in de zomer blijkt dat mijn kanker weer terug was en daarvoor weer volop in behandelingen, kreeg veel steun maar vooral van mijn moeder.
halverwege de chemokuren is mijn moeder plotseling overleden.
Dit verzin je niet, mijn vader was al in 2001 overleden aan kanker en nu afgelopen jaar mijn lieve moeder gecremeerd.
Ik heb er veel troost aan dat ik voor haar samen met mijn dochter een mooie urn heb uitgezocht en die staat op een mooie plaats.
Mijn lieve "wijvie andijvie", ik mis haar......
Citeer
 
 
+3 #29 Danny Neyt 27-03-2015 16:09
Hallo mensen,

Hopelijk neemt niemand dit op als een kwade bedoeling, dit is ze zeker niet. Ik volg momenteel een opleiding voor begeleider jeugd en gehandicaptenzo rg en ik heb een vraag: ik loop momenteel stage bij mensen met een meervoudige beperking. Deze mensen zijn bijna allemaal over de 50 jaar, wat een hele prestatie is. Doordat de medische wereld niet stilstaat bereiken deze mensen een hogere leeftijd dan vroeger en dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. een van deze nieuwe uitdagingen is: de ouders van deze mensen hebben een nog hogere leeftijd en natuurlijk gebeurt het onvermijdelijke . Terwijl ik daar stage deed, is het al tweemaal gebeurt dat er iemand zijn mama of papa verloor aan hoge leeftijd. Ik voel me met momenten al enorm machteloos bij het begeleiden zelf, als er dan iemand zijn ouder verliest is het verdriet enorm en heeft dit uiteraard een grote impact op de ganse leefgroep. We krijgen op school ook geen rouwbegeleiding of zo, wat kan ik doen voor deze mensen? wat hebben ze het hardst nodig op z'on moment?
ik dank u ten zeerste voor uw response.
mvg
Citeer
 
 
0 #28 Louise 26-03-2015 10:16
In 1998 verloor ik op 31 jarige leeftijd plots mijn moeder. Na haar overlijden ben ik een opleiding gestart die nieuwe richting en zingeving aan mijn leven gaf. In 2002, het propedeuse jaar, overleed ons kind met 18 weken zwangerschap, mijn vader was hoogbejaard en overleed na 5 jaar mantelzorg een week voor mijn examen, (toch nog gehaald)...In de jaren erna overleden mijn hulpbehoevende oom en tante en een goede buurvrouw en 2 van haar kinderen. Ook was mijn beste vriendin ernstig ziek geworden. Zij overleed in 2011 na 8 jaar strijd (en 2 zware transplantaties ). Intussen werd ik na 10 jaar trouwe dienst (niet als enige) weggepest. Ik weigerde mijn FG te tekenen omdat mijn leidinggevende (met zichtbaar plezier) mijn studie met de grond gelijk maakte en mijn beoordeling (mede vanwege die studie) verlaagde. Enkele collega's hadden haar ook daartoe aangezet. De rechtszaak heb ik gewonnen maar het gevoel van onrecht blijft. Ook dat is rouw.
2 maanden terug heb ik mijn zus aan borstkanker verloren, ze woonde in het buitenland en ik hoorde pas later van haar overlijden. Ben ernaartoe gegaan, heb de crematie geregeld, haar meegenomen en uitgestrooid bij haar, jaren daarvoor, overleden man. Intussen help ik mn buurvrouw wiens man 2 jaar terug zelfmoord pleegde.
Nu ben ik geen pessimistisch mens van nature maar dit is wel de ultieme uitdaging! Iemand gaf me ooit het boek Job te lezen...en je gaat je toch afvragen of je het laatste restje ook nog kwijt gaat raken....
Het enige dat mij nu nog rust geeft is de natuur, daar kan ik ondanks alles intens van genieten. Mijn eigen praktijk die ik ondanks alle tegenslagen heb opgebouwd geeft idd dat gevoel van zingeving, wat ik doe is effectief merk ik, ik help anderen ermee. Verder mijn dochter en man (die ook vele verliezen heeft geleden) en een paar goede vrienden meer is niet nodig...dat is genoeg. Ik ben ondanks de continue rouw ook vaak dankbaar en tevreden..gek he? We leven op zo'n prachtige planeet! Ik word er verdrietig van hoe we met elkaar en onze planeet omgaan....dat moet echt anders! Daar werk ik aan op mijn manier en dat geeft -een beetje- rust.
Citeer
 
 
+5 #27 Rob 16-03-2015 10:43
In 2004 zijn wij onze ouders verloren door een tragisch auto-ongeluk.Door toedoen van een onder invloed van alcohol en drugs verkerende automobilist (21 jaar)werden zij frontaal geraakt.Mijn moeder overleed ter plekke en mn vader heeft nog 2 maanden gevochten voor zijn leven.Zonder enig afscheid zijn wij beide ouders in 1 klap kwijtgeraakt!De 6 kleinkinderen hebben opa en oma helaas tekort gekend.Onze ouders waren 54 en 56 jaar oud!Nog steeds is het niet te bevattten en het woord "waarom"loopt ook als rode draad door ons leven.Dit is echt teveel geweest!
Citeer
 
 
+2 #26 B. Zwoferink 01-02-2015 15:47
24 december, een dag voor kerst, heb ik mijn vader verloren, 18 jaar daarvoor stierf mijn moeder. Zij was 57 jaar. Mijn vader mocht 85 jaar worden. Hij is overleden door een zware hersenbloeding. Als hij hieruit bij was gekomen, zou hij een kasplantje zijn. Ik geloof en ik weet dat hij nu bij God is, maar ik ben zelf helemaal uit mijn doen. Ik heb hem gevonden, toen hij die hersenbloeding kreeg en dat was heel erg schrikken. Gelukkig heb ik kunnen doen wat ik moest doen. Nu ik mijn beide ouders heb verloren heb ik alleen nog mijn broer, maar hij woont in een andere plaats. Ik heb geleerd zelfstandig te zijn. Ik ben ongehuwd, maar heb veel handicaps. Mijn ouders accepteerden deze handicaps niet en van hen moest ik mij gezond gedragen. Nu zijn zij overleden en kan ik mijzelf weer zijn. Maar wie ben ik en hoe word ik mijzelf? Ik vind dit erg moeilijk. Zijn er mensen die ook zoiets hebben meegemaakt en hoe gaan die mensen hiermee om? Ik heb het gevoel dat ik zo vast zit. Vooral met mijn vader moest ik erg oppassen met lichamelijk contact, bijv. met een gewone kus. Hij probeerde mij dan een tongzoen te geven. Daar ben ik niet van gediend. Ik moest mijzelf erg beschermen, anders ging hij over mijn grenzen. Nu hoeft dat niet meer, maar hoe ga ik nu verder? Ik ben heel erg creatief. Als ik dan iets moois had gemaakt, werd dat door hem altijd afgekraakt. Dat deed pijn. Daardoor heb ik nu veel faalangst. Ik heb het gevoel dat ik nu opnieuw mag beginnen, maar hoe doe ik dat? Ik mis mijn ouders wel,maar het is zo dubbel. Soms voel ik ook voor een deel wel opluchting, omdat ik nu met hen geen rekening meer hoef te houden. Ik vind het moeilijk mijn emoties te tonen, want ik mocht van hen nooit huilen. Dus ik ben heel sterk, maar vanbinnen huil ik. Durfde ik mij maar meer te laten zien!

Een vechter
Citeer
 
 
+1 #25 Minoes 21-01-2015 10:13
Tanja, wat een verhaal. Mijn moeder is in september overleden. En ik herken zo wat je schrijft. Dat het gemis steeds groter wordt. Ik ben dan gelukkig geen kindje verloren. Maar in het ziekte proces van mijn moeder lag en lig ik nu nog steeds in een echtscheiding ik heb daardoor heel veel mensen verloren dat is ook dubbele rouw zegt mijn therapeut. Ik heb erg veel aan mijn therapeut. Misschien is dat ook iets voor jou als je zegt dat je je verhaal bij zo weinig mensen kwijt kunt. Ik heb geen broers of zussen ben ook helemaal alleen. Heel veel sterkte meis xx
Citeer
 
 
0 #24 Roger 19-12-2014 10:19
Mijn moeder is onverwachts op 23 oktober 2014 gestorven met 67 jaar. Allemaal fouten door het ziekenhuis in Maastricht. Ik had haar nog gewoon kunnen hebben. Ik geloof in God en het hiernamaals. Heb voor Maria gesmeekt en gebeden voor dat ene WONDER. Het is er niet van gekomen. Ik ben verbitterd, kwaad op iedereen en vraag me af of het leven zonder mijn moeder ooit nog eens leuk kan zijn. Waarom idd nooit dat WONDER!!!!!
Citeer
 
 
+3 #23 Ingrid 18-12-2014 08:15
2014 was me een jaar.... We wisten dat mijn beide ouders het jaar niet zouden overleven. We (mijn partner en ik) hebben ervoor gekozen hen in de laatste fase van hun leven te begeleiden waar we konden. Op 3/8/14 overleed mijn mam, ze was al jaren ernstig ziek, en kon 'niets' meer, maar toch kwam het op dat moment onverwacht. Mijn vader overleed 33 dagen later, op 5/9/14. Er huist een heel erg zwaar gevoel in mij. Ik kan niet goed beschrijven wat ik voel. Het wisselt heel sterk af. Soms 'gaat het oké, en lach ik zelfs wel, maar soms is het zo 'mis'.... Dan voel ik me eenzaam, terwijl ik een gezin heb, voel me koud en kaal terwijl de kachel aanstaat en de kaarsen branden. Mijn hoofd functioneert niet, ik raak in paniek van onverwachte dingen. We hebben besloten de kerstdagen niet thuis door te brengen, dat is me te confronterend met zijn gemis. We zoeken de sneeuw op. Maar wat tot gisteren een goed idee leek vliegt me nu aan. Het liefste ga ik met een deken over mijn hoofd in mijn bed liggen huilen. Ik wil niet in pakken, ik wil niet reizen, ik wil niks moeten, gewoon mogen zijn.... Ik ben het even kwijt.... Het zal ongetwijfeld minder worden, maar nu is het zo rouw en vers en echt....
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site