Ervaringen (jong) verlies partner

Het is op deze site al vaker gezegd, iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier.
De een heeft een korte periode van rouw, de ander doet er jaren over om maar voor een klein beetje het leven weer op orde te krijgen.
Hoelang het duurt, en hoeveel moeite het kost om weer verder te gaan hangt heel erg af van de band die jij met je partner had, hoe jij als persoon in elkaar steekt, de manier waarop jij met emoties omgaat. Om een paar voorbeelden te geven hoe rouw kan zijn, staan hier onder drie persoonlijke verhalen van mensen die jong hun partner hebben verloren, en hun manier van verwerking.

Julia

Wanneer Peter overlijd, is Julia kapot van verdriet om haar beste vriend en levenspartner.
Zij voelde zo vreselijk veel verdriet om alle dingen die hij niet meer mee zal kunnen maken in het leven. Terwijl zij weer vat probeert te krijgen op het leven, voelt zij steeds vaker dat zij niet langer op een lijn zit met haar vrienden en collega’s. Op het moment dat Peter stervende was aan long kanker, waren haar vrienden bezig met het kopen van huizen. Op het moment dat Peter overleden was waren zij bezig met de zwangerschappen en geboortes van hun kinderen.
Op de momenten dat zij behoefte had aan gezelschap waren zij bezig met het houden van kinderfeestjes. En op de momenten dat zij tijd voor haar vrij konden maken, waren ze heel erg bezig met het vinden van de “juiste” man voor haar.

Miranda

Geert en Miranda leerde elkaar kennen op de middelbare school en waren direct verliefd.
Zij trouwden jong, en Miranda steunde hem terwijl hij bezig was met zijn studie medicijnen.
Op het moment dat Geert overleed tijdens een auto ongeluk, was hij net begonnen als zelfstandig huisarts. Miranda en Geert waren op dat moment ook net vier maanden bezig om een kind te krijgen.
Miranda voelde zich na de dood van Geert intens verdrietig, maar de eenzaamheid kon zij vreemd genoeg direct aan. Zij was immers gewent dat Geert vaak weg was, dus stilletjes herinnerde dit haar daar aan. Na een paar maanden voelde Miranda zich klaar om weer te gaan daten, maar kwam er al snel achter dat haar dates bezig waren met totaal andere fases van hun leven.
Zij was met Geert op het punt van kinderen aan beland, haar dates waren over het algemeen totaal nog niet bezig met kinderen en trouwen. Miranda heeft uiteindelijk besloten om toch verder te willen met haar leven en heeft gekozen voor een donor.

Frank

Toen Maureen stierf aan baarmoederhalskanker waren Frank en zij slechts 28 jaar oud.
Frank bleef achter en was ineens een alleenstaande vader van twee kinderen van 4 en 6.
Nadat zijn eerste verdriet was verwerkt, merkte hij dat hij zoveel mogelijk aandacht wilde besteden aan zijn kinderen. Frank ging minder werken, en kwam er achter dat hij niet meer op een lijn stond met zijn vrienden, zij waren voornamelijk bezig met sport en uitgaan, hij had de zorg van twee kinderen en was plots weduwnaar geworden.

Wanneer je jong je partner verliest zijn er drie unieke problemen die worden toegevoegd aan het rouwproces.

* Je staat ineens niet meer op een lijn met je vrienden en leeftijdsgenoten.
* Er is geen uitzicht meer op een lang en gelukkig leven met je partner.
* Jij word ouder, maar je partner blijft in herinneringen altijd de leeftijd van zijn of haar overlijden.
Hierdoor zul je nooit weten hoe hij of zij zou zijn geworden.

 

Reacties  

 
+2 #55 Jeanne 28-06-2015 09:41
rosi zei:
mijn man en vader van mijn 2 kids 12 en 16 is vorige maand poef gestorven s'morgens hebben we nog van alles gedaan en s'middags was hij er niet meer gestorven aan een anurysma in de buik.2 dagen vante voren nog met zijn viertjes lekker gegriekt op zijn verjaardag 49 werd hij alles was in orde leek het maar de hel braak donderdags voor ons los .heb geen afscheid kunnen nemen en dat is erg .hij werd met de ziekenauto naar het ziekenhuis gebracht ik ging er spoedig achter aan met de bedoeling hem of mee naar huis te nemen of op bezoek te gaan .Maar nee hij was al overleden.En de kids ja hoe moeten die nou verder zonder papa




Heel herkenbaar jouw verhaal. Mijn grote liefde is op 26 april 2015 ook plotseling gestorven aan een hartinfarct. Hij viel dood neer in de huiskamer, ik heb geprobeerd hem te reanimeren, mijn 3 kids kwamen aanrennen toen ze mijn geschreeuw hoorden, een ervan heeft 112 gebeld maar niks mocht nog baten. Hij was net een maand 50 jaar. We waren 5 jaar samen na beiden een rotrelatie achter de rug te hebben. Zijn zoon woonde bij ons en nu probeer ik het gezag over hem te krijgen, want ik hem mijn schat beloofd dat ik voor dat manneke zou blijven zorgen als hem iets zou gebeuren. De dagen zijn zo eenzaam, we deden alles samen, hij leerde me weer te genieten van het leven en nu is er niks meer om van te genieten. Familie zie ik nauwelijks, vrienden alleen door de week want ik het weekend heeft iedereen het druk met zijn eigen leven en gezin blijkbaar. Er zijn dagen dat ik geen volwassen mens zie.Ik kan nog steeds, nu na 9 weken, niet geloven dat hij er niet meer is. Niks meer kunnen zeggen, geen afscheid, geen waarom, dat knaagt. Zou graag met je in contact willen komen, misschien kunnen we elkaar een beetje steunen, want ik weet precies wat je voelt. Liefs, Jeanne
Citeer
 
 
+1 #54 els 22-06-2015 16:25
rosi zei:
mijn man en vader van mijn 2 kids 12 en 16 is vorige maand poef gestorven s'morgens hebben we nog van alles gedaan en s'middags was hij er niet meer gestorven aan een anurysma in de buik.2 dagen vante voren nog met zijn viertjes lekker gegriekt op zijn verjaardag 49 werd hij alles was in orde leek het maar de hel braak donderdags voor ons los .heb geen afscheid kunnen nemen en dat is erg .hij werd met de ziekenauto naar het ziekenhuis gebracht ik ging er spoedig achter aan met de bedoeling hem of mee naar huis te nemen of op bezoek te gaan .Maar nee hij was al overleden.En de kids ja hoe moeten die nou verder zonder papa



Ik herken het zo goed.. Mijn man en beste maatje is nu bijna 1 maand geleden gestorven. 's Middags thuis gegeten, en 's avonds niet meer thuis gekomen.. Ik heb twee kindjes van 12 en 8.. Het is zo zwaar, ik mis hem waanzinnig en weet ook niet hoe het verder moet.. Vrienden zijn een troost, maar wie het niet ervaren heeft, weet niet hoe zwaar gewond je bent diep in je ziel..
Citeer
 
 
+3 #53 Thierry 14-06-2015 14:53
bijna 25 jaar gehuwd bijna 30 jaar samen vorig jaar is Sandra overleden 24-4-14 ik heb haar leren kennen op haar 15 jaar bijna 16 ze was voor mij alles ik blijf achter met onze dochter je moet je sterk houden voor je kinderen soms vraag ik mij af hoe hoe kan een mens zo iets verwerken wij hebben 2 maanden aan haar bed op de intensieve aan het schudden geweest dat ze terug wakker werd maar ter vergeefs ik geloof dat je nooit zoiets kan verwerken je staat er mee op en je gaat er mee slapen het is nu meer dan een jaar geleden ik heb gewerkt alleen maar gewerkt om de tijd te laten passeren je moet het een plaatsje geven ...ja ik schrijf wat van me af in een boekje dat helpt met vrienden er over praten doe ik ook wel eens maar mensen die geen verlies hebben verwerkt van een geliefde of kind begrijpen het ook moeilijker ik verwijt hen niet ik ben ook zo geweest het is pas het moment dat alles onder uw voeten onderuit getrokken word dat je het begrijpt wat nu verder 48 jaar en weduwnaar heb juist de eerste keer met de moto op vakantie ik voelde mij een beetje schuldig had 2 dagen niet aan onze SAN gedacht maar we moeten vooruit zo had ze het gewild er is maar 1 weg dat is vooruit dat zijde we altijd elke tegenslag maakte ons sterker enkel slokdarm kanker toen je de uitslag kreeg was jij de sterke SAN we missen u
Citeer
 
 
+1 #52 rosi 18-05-2015 12:14
mijn man en vader van mijn 2 kids 12 en 16 is vorige maand poef gestorven s'morgens hebben we nog van alles gedaan en s'middags was hij er niet meer gestorven aan een anurysma in de buik.2 dagen vante voren nog met zijn viertjes lekker gegriekt op zijn verjaardag 49 werd hij alles was in orde leek het maar de hel braak donderdags voor ons los .heb geen afscheid kunnen nemen en dat is erg .hij werd met de ziekenauto naar het ziekenhuis gebracht ik ging er spoedig achter aan met de bedoeling hem of mee naar huis te nemen of op bezoek te gaan .Maar nee hij was al overleden.En de kids ja hoe moeten die nou verder zonder papa
Citeer
 
 
0 #51 Jeff Bijkersma 11-05-2015 10:54
ook ik ben mijn partner in febr 2014 verloren aan de vreselijke ziekte kanker, longkanker om precies te zijn.
We waren 12 jaar bij elkaar na allebei een mislukt huwelijk achter de rug hadden.
Na jaren van ( financiële) ellende hadden we net alles lekker op een rijtje , we gingen 2 x op vakantie (was heel ongewoon voor ons gezien de voorgaande financiële situatie ) we gingen ons huisje helemaal verbouwen en waren daar druk mee en ontzettend gelukkig, maar na thuiskomst van de vakantie ging het mis, in okt 2013 werd longkanker geconstateerd bij haar en op 12 febr 2014 heb ik lijdzaam moeten toekijken hoe zijn dmv euthanasie langzaam van mij wegging.
Enige wat ik nu nog wil is zo snel mogelijk naar haar toe!
Ze is 52 jaar mogen worden en in de bloei van haar leven, hoop dat zij wel de rust heeft gevonden die ze zeer zeker verdiend.

Iedereen met zo een groot verlies wens ik echt alle sterkte toe, want ik weet nu uit ervaring dat er ( in iedergeval in mijn omgeving) niemand is die zich ook maar enigszins kan voorstellen hoe dit is.
Citeer
 
 
0 #50 Henk Norder 19-04-2015 17:23
kim zei:
Het besef begint meer en meer te komen, vaak zijn er nog momenten van ongeloof. We zijn nu een aantal maanden verder en toch dringt het allemaal nog niet ten volle door owv zijn plotse dood. Herkennen jullie dit ook?

kim zei:
Het besef begint meer en meer te komen, vaak zijn er nog momenten van ongeloof. We zijn nu een aantal maanden verder en toch dringt het allemaal nog niet ten volle door owv zijn plotse dood. Herkennen jullie dit ook?


Ik herken het helemaal, mijn vrouw is vorige maand overleden en het is net of je uit een nare droom wakker wordt en dan beseft dat het echt is, Het besef dat je elkaar nooit meet zult zien verscheurt je van binnen. Soms wil ik wel door het plafond gaan en slaan tegen dingen omdat ik overhoop lig met mijn gevoelens. Ik heb alle herinneringen en beelden van haar in een laatje gestopt in mijn hoofd maar die gaat de laatste tijd steeds vaker open en komt alles weer boven en wordt ik verschrikkelijk verdrietig.
Heel veel sterkte.
Citeer
 
 
+2 #49 Henk Norder 19-04-2015 16:46
Mijn vrouw is overleden aan uitzaaiingen van longkanker in de hersenen. Heeft aan de morfine gelegen en op het laatst een slaapmiddel toegediend gekregen om rustig te gaan inslapen. Dat was erg moeilijk. Het doet ongelofelijk veel pijn om je vrouw te zien overlijden, ook al weet je dat er geen uitweg meer is. Ik mis haar nog elke dag, niets meer met haar kunnen delen, niet elkaar even vasthouden, niet bij elkaar zijn, niet.... Ik hoop dat ze nu de rust heeft die ze zo verdiend heeft. Ik wens iedereen ongelofelijk veel sterke met zijn of haar groot verlies !
Citeer
 
 
0 #48 Henk Norder 19-04-2015 16:34
L zei:
Mijn partner is afgelopen september (2014) overleden aan de gevolgen van lymfklierkanker met de ziekte van Kahler. We waren 15 jaar samen. Het is nu pasen en ik mis hem nog steeds. Hij was aan het eind heel ziek en lag aan een infuus van morfine in de laatste fase in een hospice. Ik ben soms bang dat hij teveel morfine en teveel dormicum heeft gekregen en dat hij daaraan is overleden. Ik weet natuurlijk dat hij zou overlijden door zijn ziekte, maar het idee kwelt me soms heel erg, dat het door een medische fout nog sneller is gegaan... Ik hoop dat mijn vriend nu rust heeft. En ik wil iedereen veel sterkte wensen.


Ook mijn vrouw is aan kanker overleden en ook aan de morfine gelegen en een slaapmiddel gekregen om rustig te gaan in slapen. Mis haar nog elke dag, niets meer kunnen delen en het besef hebben dat ze er nooit meer zal zijn is verschrikkelijk moeilijk. Je vrouw zien overlijden doet zo ongelofelijk veel pijn.. Ik wens iedereen heel erg veel sterkte.
Citeer
 
 
+1 #47 Corina Helder 11-04-2015 18:43
Ik leerde mijn Eddy slechts 2 jaar geleden kennen, mijn ware. Allebei een huwelijk acher de rug, vastbesoten samen 100 te worden.Smoorveriefd en na drie weken al samenwonend.We gingen snel alsof we tijd te kort kwamen. Dat kwamen we ook. In november 2014 begon hij met kwakkelen, 31 december kregen we te horen dat hij uitgezaaide longkanker had. Alles storte in ik was kapot van verdriet, Eddy vreemd genoeg werd de rust zelve. 1januari 2015 stond er al een bed in de huiskamer waar ik hem liefdevol zes weken verzorgt heb. Ik had ze voor geen goud willen missen, we hebben samen het draaiboek voor zijn uitvaart geschreven,muzi ek uitgezocht, veel gepraat gehuild en gelachen.Elf januari heeft onze lieve vriendin ons thuis nog gehuwd, een prachtige bruiloft met alles erop en eraan. Elf februari is mijn lief toch geheel onverwacht gestorven aan een longontsteking. Samen worden we 100 zeiden we altijd....ironisch genoeg waren we dat in feite ook, hij 56 ik 44. 101 zouden we nooit samen worden, een dag voor mijn verjaardag is hij gecremeerd. Het is nog maar twee maanden geleden en ik vindt het zo zwaar.
Citeer
 
 
+1 #46 L 05-04-2015 19:31
Mijn partner is afgelopen september (2014) overleden aan de gevolgen van lymfklierkanker met de ziekte van Kahler. We waren 15 jaar samen. Het is nu pasen en ik mis hem nog steeds. Hij was aan het eind heel ziek en lag aan een infuus van morfine in de laatste fase in een hospice. Ik ben soms bang dat hij teveel morfine en teveel dormicum heeft gekregen en dat hij daaraan is overleden. Ik weet natuurlijk dat hij zou overlijden door zijn ziekte, maar het idee kwelt me soms heel erg, dat het door een medische fout nog sneller is gegaan... Ik hoop dat mijn vriend nu rust heeft. En ik wil iedereen veel sterkte wensen.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site