Ervaringen (jong) verlies partner

Het is op deze site al vaker gezegd, iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier.
De een heeft een korte periode van rouw, de ander doet er jaren over om maar voor een klein beetje het leven weer op orde te krijgen.
Hoelang het duurt, en hoeveel moeite het kost om weer verder te gaan hangt heel erg af van de band die jij met je partner had, hoe jij als persoon in elkaar steekt, de manier waarop jij met emoties omgaat. Om een paar voorbeelden te geven hoe rouw kan zijn, staan hier onder drie persoonlijke verhalen van mensen die jong hun partner hebben verloren, en hun manier van verwerking.

Julia

Wanneer Peter overlijd, is Julia kapot van verdriet om haar beste vriend en levenspartner.
Zij voelde zo vreselijk veel verdriet om alle dingen die hij niet meer mee zal kunnen maken in het leven. Terwijl zij weer vat probeert te krijgen op het leven, voelt zij steeds vaker dat zij niet langer op een lijn zit met haar vrienden en collega’s. Op het moment dat Peter stervende was aan long kanker, waren haar vrienden bezig met het kopen van huizen. Op het moment dat Peter overleden was waren zij bezig met de zwangerschappen en geboortes van hun kinderen.
Op de momenten dat zij behoefte had aan gezelschap waren zij bezig met het houden van kinderfeestjes. En op de momenten dat zij tijd voor haar vrij konden maken, waren ze heel erg bezig met het vinden van de “juiste” man voor haar.

Miranda

Geert en Miranda leerde elkaar kennen op de middelbare school en waren direct verliefd.
Zij trouwden jong, en Miranda steunde hem terwijl hij bezig was met zijn studie medicijnen.
Op het moment dat Geert overleed tijdens een auto ongeluk, was hij net begonnen als zelfstandig huisarts. Miranda en Geert waren op dat moment ook net vier maanden bezig om een kind te krijgen.
Miranda voelde zich na de dood van Geert intens verdrietig, maar de eenzaamheid kon zij vreemd genoeg direct aan. Zij was immers gewent dat Geert vaak weg was, dus stilletjes herinnerde dit haar daar aan. Na een paar maanden voelde Miranda zich klaar om weer te gaan daten, maar kwam er al snel achter dat haar dates bezig waren met totaal andere fases van hun leven.
Zij was met Geert op het punt van kinderen aan beland, haar dates waren over het algemeen totaal nog niet bezig met kinderen en trouwen. Miranda heeft uiteindelijk besloten om toch verder te willen met haar leven en heeft gekozen voor een donor.

Frank

Toen Maureen stierf aan baarmoederhalskanker waren Frank en zij slechts 28 jaar oud.
Frank bleef achter en was ineens een alleenstaande vader van twee kinderen van 4 en 6.
Nadat zijn eerste verdriet was verwerkt, merkte hij dat hij zoveel mogelijk aandacht wilde besteden aan zijn kinderen. Frank ging minder werken, en kwam er achter dat hij niet meer op een lijn stond met zijn vrienden, zij waren voornamelijk bezig met sport en uitgaan, hij had de zorg van twee kinderen en was plots weduwnaar geworden.

Wanneer je jong je partner verliest zijn er drie unieke problemen die worden toegevoegd aan het rouwproces.

* Je staat ineens niet meer op een lijn met je vrienden en leeftijdsgenoten.
* Er is geen uitzicht meer op een lang en gelukkig leven met je partner.
* Jij word ouder, maar je partner blijft in herinneringen altijd de leeftijd van zijn of haar overlijden.
Hierdoor zul je nooit weten hoe hij of zij zou zijn geworden.

 

Reacties  

 
+1 #7 suzanne 10-01-2012 12:21
5 juli 2009 was de dag dat ik om 6.00 's morgen door 4 vrienden uit bed werd gebeld. Er was een ongeluk gebeurd en ik moest zo snel mogelijk mee naar het ziekenhuis. Daar kregen we te horen dat mijn vriend Tom het niet had overleefd.. Hij is 33 jaar oud mogen worden. We woonden 8 jaar samen. Ineens was alles weg. Mijn hele leven klopte niet meer. Het 1e jaar alleen,was overleven. Een grote achtbaan. Vluchten om maar niet alleen thuis te blijven. Dus, stappen, bij vrienden op bezoek enz. Als je me nu vraagt hoe het 1e jaar ging dan zeg ik goed. Je werd geleefd. Tijd om na te denken was er bijna niet bij en dat wilde ik mezelf ook niet aandoen. Pijn was te groot. Na een jaar kreeg ik n relatie met mijn huidige vriend, die ook n hele goede vriend van Tom was en gelukkig heel veel geduld en begrip voor me heeft. We praten samen veel over vroeger en over tom. Nu komen veel herinnenringen boven en heb ik het erg zwaar. Nu komt de klap pas aan en heb ik het er moeilijker mee dan ooit...
Citeer
 
 
+1 #6 Anne De Temmerman 17-12-2011 18:55
Het was zaterdagmorgen en mijn man had de griep, ik ga naar mijn bed zei hij tegen mij wil jij het bed opmaken. Ik ging naar boven en hij volgende mij. Hij zette zich neer, ik zei leg je neer en probeer te slapen. Hij zei niks meer, hij legde zich neer. Ik ging naar beneden. Kort daarna ging ik terug naar boven en zag dat hij het deken niet over zich had gelegd. Ik zei nog tegen hem zo krijg je koud en dekte hem. Toen zag ik hem pas goed en ben naar de buren gelopen. Ik was hem kwijt voor altijd. Hij was 45 jaar en ik kan het nog altijd niet geloven, hij is overleden op 5 november 2011 en voor mij lijkt het als gisteren. Een longembolie zei de spoedarts van de ziekenwagen. De huisarts kan het ook amper geloven. Op enkele minuten tijd was het voorbij. De kinderen hebben hem nog gezien. Ze hebben toch nog afscheid kunnen nemen van hun papa ze zijn 14 en 10 jaar oud, veel te jong om zonder vader verder te moeten. We zoeken steun bij elkaar om verder te gaan.
Citeer
 
 
+2 #5 Marion 05-11-2011 10:56
Het is nu een jaar en drie maanden geleden dat mijn partner heel plotseling overleed. Ik was niet thuis, onze 10-jarige dochter moest hem helaas vinden. Daarna kwam ik er ook nog achter dat hij al een jaar vreemd ging. Ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Moet ik boos zijn, verdrietig, hem missen? Ik weet het niet meer....
Citeer
 
 
+2 #4 henk 25-10-2011 11:56
op een normale werkdag op 24 nov 2010 zei mijn vrouw waheeda,tot vanmiddag lieve mannetje.toen 45 min later de telefoon ging van haar werk waar zij bleef dacht ik dat ze mischien een lekke
band had gekregen met haar fiets.het kwam op dat moment niet bij mij op dat er iets gebeurd kon zijn al had ik 5 min daarvoor wel een ambulance gehoord hier nog geen 500 meter vandaan.
deze ambulance bleek naar later voor haar,ze was op 2 minuten fietsen van huis onwel geworden in het park hier vlakbij en ter plekke overleden.ze was na 25 min pas gevonden door iemand die haar wel had geprobeerd te reanimeren maar tevergeefs,ze was al overleden.
dit is niet te bevatten en ik weet niet of dit ooit wel is te verwerken,terwi jl zoals altijd anderen om mij heen gewoon met hun leven verder gaan.



henk
Citeer
 
 
+2 #3 Hanneke 26-07-2011 12:02
17 februari 2011 kreeg mijn man een ernstig ongeluk waarbij al zijn ingewanden beschadigd raakten en hij een heel groot deel van zijn darmen moest missen, na 20 operaties en ingreep leek hij stabiel en we waren druk aan het revalideren zodat hij een herstel operatie aan zou kunnen wetende dat deze weg heel lang en zwaar zou worden mijn man is 28 jaar geworden want hij is vrijdag 15 juli toch nog onverwachts overleden, ondanks dat we er altijd rekening mee hebben gehouden ging het erg snel, in de afgelopen 5 mnd hebben we erg ons best gedaan voor onze relatie,en hebben we genoten van elkaar en ons zoontje van 2, en was ik het al wel gewend om alleen te zijn omdat hij in het ziekenhuis lag, toch kan ik het af en toe niet geloven en komen de tranen ook al weet ik dat hij nu geen pijn meer heeft en niet meer hoeft te vechten, gelukkig heb ik dit niet alleen hoeven doorstaan en weet ik nu wie mijn echte vrienden zijn
Citeer
 
 
+2 #2 greet 14-06-2011 14:14
Het is nu anderhalf jaar geleden dat mijn man dood achter me neerviel. Onbeschrijflijk , wat een ervaring. Ik kan er niet overheen komen zoals dat heet en vraag me steeds af, hoe lang duurt dit gevoel nog. Ik mis hem zo! Afhankelijk van de relatie schrijft U, nou ik had een fantastische relatie, dus zal het wel heel lang gaan duren.
Citeer
 
 
+4 #1 yvette 01-03-2011 00:11
toen wij tehoren kregen op 13 dec 2010 dat mijn man paul kanker had storte onze wereld in. nadat hij op 23 dec 2010 zijn eerste chemo had gehad en zich erg goed voelde en op 1e kerst dag naar huis mocht was ik erg gelukkig. ik was weer een dag na mijn werk geweest het was heerlijk. ik zou die bewuste donderdag gewoon naar mijn werk gaan en dat deed ik ook. tot mijn schoonmoeder belde dat paul voor zijn onsteking die hij had naar het ziekenhuis moest. ik heb op mijn werk alles laten vallen en ben als een gek naar huis gereden. toen ik thuis aan kwam, kwam ook net de ambulance er aan. ik ben met hem naar het ziekenhuis gereden, waar hij na een kleine ingreep op zaterdag 8 januarie 2011 overleed. zo snel ik kan het niet bevatten. iedereen gaat maar door met hun leven en mijn leven staat stil.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site
Sponsor

Beste bezoekers,
Het is onze wens deze site uit respect
zoveel mogelijk reclame vrij te houden.

Daarnaast zijn wij continu bezig onze site te profesionaliseren.

Wij hopen daarbij op uw steun.
Doneer uw ervaring via ons contact formulier.
Of doneer een kleine bijdrage via onderstaande knop.