Overlijden partner op middelbare leeftijd

Wanneer je samenleeft met een partner op middelbare leeftijd, is je leven vaak gewent aan een bepaald ritme.
Over het algemeen zijn jullie samen heel erg productief bezig met werk, de opvoeding van de kinderen, en het maken van plannen voor de toekomst.
Voor de mensen die hun partner verliezen op dit stadium van het leven, kan het heel erg moeilijk zijn om alle verantwoordelijkheden alleen te dragen, en daarnaast nog voldoende tijd vinden voor een goed rouw proces.
Veel mensen komen er achter dat zij niet langer verder kunnen gaan met het leven wat zij leiden voordat hun partner kwam te overlijden. Zij kunnen hun rouw proces en de nieuw verantwoordelijkheden niet (goed) combineren met het leven wat zij leiden voor het overlijden. Het is echter niet voor iedereen een optie om te stoppen met werken, of juist te gaan werken na een aantal jaar thuis te zijn geweest om te zorgen voor de kinderen.

Ervaring:
Carolien was fulltime directeur van een grote onderneming toen haar partner overleed, haar man was een freelance schrijver die werkte vanuit hun huis. Voor zijn overlijden deed haar man alles in het huishouden, op het moment dat Carolien thuis kwam stond het eten klaar en was alles in huis al voor haar gedaan.

Hun enigste kind was een net het jaar daarvoor uit huis gegaan. Toen haar man overleed was zij ineens alleen thuis, dit voelde voor haar als een enorme isolatie met de buitenwereld.
Natuurlijk had zij nog haar baan, maar haar carrière leek ineens totaal niet meer van belang.
Het liefst zou zij gestopt zijn met werken en opzoek gegaan zijn naar een nieuwe invulling van haar leven, dit kon echter niet doordat zij nog mee betaalde aan de studie schuld van hun zoon, en de rekeningen moest betalen voor de verzorging van haar bejaarde moeder.
Carolien had het gevoel dat zij geen kant meer op kon.

Overlevende die achterblijven na de dood van hun partner, moeten dus vaak opzoek naar een nieuwe manier van leven. Moeders die bijvoorbeeld thuis bleven om te zorgen voor de kinderen, kunnen dat financieel ineens niet meer opbrengen. Dit kan heel erg moeilijk, zoniet onmogelijk zijn om deze zorgen alleen te moeten dragen.
Daarnaast kan het ook omgekeerd zijn, mensen die juist de kost winaars waren zien zich genoodzaakt om minder te gaan werken om de zorg van hun kinderen op zich te nemen.

Mensen die hun partner verliezen op middelbare leeftijd komen er vaak achter dat zij opnieuw moeten zoeken naar een manier van leven. Dit kan heel zwaar zijn, en het is belangrijk dat dit niet overhaast gebeurt.
Het kan prettig zijn om hier over te praten met bijvoorbeeld de huisarts, hij of zij kan indien gewenst een doorverwijzing geven naar iemand die u kan helpen dit nieuwe leven overzichtelijk te maken.

 

Reacties  

 
+31 #50 Willy Ceulen. 19-06-2015 05:48
Op 23april is mijn man en maatje overleden na een gevecht van 9 maanden tegen slokdarmkanker. In het begin moetje zo veel regelen maar nu ben ik in een groot gat gevallen. We hebben geen kinderen, meer dan 40 jaar alles samen gedaan. Familie heb ik nauwelijks en niet in de buurt. Van alle vrienden die we dachten te hebben is een handjevol overgebleven en wat buren. Wat ik het meest heb gehoord en gelezen heb is: als er wat is kun je altijd bellen. Daar kanik niets mee.
Ik heb contact opgenomen met Humanitas omdat ik niets anders vond maar zij nemen tot half juli niemand aan.
Ik wilde zo graag contact met lotgenoten, een keer in de week bij elkaar om te praten, maar dat is hier niet. En ik heb niet de energie om daarvoor naar een andere stad te gaan. Ik ben doodmoe en kan net mijn boodschappen doen.Ik ben zo vreselijk eenzaam en het wordt alleen maar erger want ook de paar lieve mensen die wel komen of bellen gaan weer weg en hangen op.
Wat is de zin hiervan nog? Ik weet het niet meer.
Citeer
 
 
+5 #49 rita 14-06-2015 18:53
27 december 2014 is mijn man geert overleden aan kanker, We kregen de uitslag en 17 dagen later is hij al overleden. Ik mis hem zo. Het is zo herkenbaar als ik jullie ervaringen lees. Ik wens iedereen heel veel warmte en steun. Ook al zijn zijn het soms hele kleine momenten. Wij hebben geen kinderen en ons hondje is in november overleden. Gelukkig heb ik ons ander hondje nog en daar krijg ik veel liefde van. Voor mij kan ik ik ook niet verder kijken dan morgen. Want voor mij is ook alles weg.
Citeer
 
 
+13 #48 Lin 02-06-2015 16:51
Ook ik heb mijn echtgenoot 10 maanden heel onverwacht verloren.
Voor mij is het alsof het gisteren was. We kenden elkaar 40 jaar.
Je kan dit verdriet en die pijn aan iemand die het niet heeft meegemaakt,uitl eggen hoe dat voelt. Dat verwrongen gevoel binnenin,de gedachten die voortdurend afdwalen naar diegene die er nu niet meer is.
Ik heb schatten van kinderen en kleinkinderen,m aar ze hebben hun
gezin en hun werk. Ikzelf werk niet meer en de ene dag is al doellozer
dan de andere. Aktiviteiten die ik vroeger graag deed, daar beleef ik
nu geen plezier meer aan. ALLES is anders. Ik moet echt mijn leven weer gaan herinrichten,ma ar ik heb er de energie niet voor.
Tijd heelt geen wonden, tijd leert je omgaan met je verdriet.
Citeer
 
 
+15 #47 Lena 20-05-2015 22:25
Ik verloor 3weken geleden mijn geliefde man
We waren 35 jaar samen
Ik was 15 toen ik hem leerde kennen
4 schatten van kinderen hebben we gekregen
Heb nog 2 kinderen die thuis wonen
Het ging allemaal zo snel hij had een tumor op zijn lever
Ze konden niks meer voor hem doen
Ben naar Leuven geweest maar daar kregen we het zelfde te horen
Heb hem tot het laatst verzorgt
Hij is thuis op 28 april 2015 overleden
Ik weet niet hoe ik zonder hem verder kan met leven
Mis hem zo erg
ben gewoon ziek van verdriet
Citeer
 
 
+8 #46 Xav Smeets 12-05-2015 13:37
Henryvdp zei:
7 maanden geleden mijn partner verloren na 5 jaar strijd,ik 52 en hij 56 jr. We waren bijna 32 jaar samen,een hechte relatie die door zijn ziekte,een hersenvliesonts teking,alleen nog maar intenser werd.Toch plots overleden....ziekte maak geen vrienden,dus nu alleen,heel erg alleen zelfs.Mijn werk is mijn ontspanning,maa r de ambitie is weg.Na 4 maanden eenzame opsluiting van mezelf nu wat meer naar buiten.Maar de steen in mijn rugzak ( zo typeer ik het verlies)is niet gewend.Ik merk aan mezelf dat ik niet of moeilijk kan genieten of ontspannen. Ik slaap met een foto in bed..hoe raar kan een mens zijn denk ik dan,maar zonder lukt niet.Zeg veel dingen af met een grote collectie aan smoezen...het lukt gewoon niet om iets te moeten buiten mijn werk om.Ik herken de verhalen hier en weet dat het een proces is...huilen en weer opstaan dat zijn de dagen al maanden.Ik was een weekend met een vriend naar Onze stad Brussel.....bijzonder,en mooie herinneringen. Ik was eruit en kon daar toch even van genieten,maar weer thuis kwam de man met de bijl.Extra alleen en vol verhalen die ik niet kon uitten aan degene aan wie ik het wilde.Ik merkte wel dat de totale ontspanning en genieten van IETS niet meer is....noem het een nieuw gevoel ik weet het ook niet.Alles is anders,het opstaan het thuiskomen,de werkdag,de avonden en het eeuwig uitstellen om naar bed te komen.Went het ? Ik kan het nog niet zeggen....ik mis mijn maatje,mijn alles.Ik wordt kots ziek van "het leven gaat door" en "jij vind nog wel iemand anders" Ik had de hoofdprijs en die krijg je maar een keer in je leven zeg ik dan maar...Alleen mensen die ook na en lange relatie hun partner verliezen kunnen begrijpen hoe enorm het gemis is.Ik wens iedereen hier veel kracht,en uithoudingsverm ogen om de steen die we in onze bagage hebben gekregen te leren dragen....

Beste Henry, ik bezoek vandaag voor de eerste maal deze site en las jouw verhaal. Ik zie veel overeenkomsten: Negen maanden geleden op 10 augustus 2014 stierf mijn partner Jack aan longkanker. Per 1 juni 2014 ben ik met keuzepensioen (ik ben 64 jaar en Jack zou nu 19 mei a.s. 60 jaar worden) en begin juli werd Jack ziek. Eerst dacht men aan een zomergriepje , toen een longontsteking maar het bleek longkanker te zijn.
De wereld staat dan stil, dit hadden we nooit kunnen indenken dat zoiets zou kunnen gebeuren. We waren 33 jaar samen en hadden in feite niemand anders nodig. Wij waren steeds samen en ook voor fam. en vrienden was het altijd Jack en Xav.
Het hele ziek zijn van Jack heeft nog geen 5 weken geduurd en toch waren we steeds aan het hopen dat de chemo zou aanslaan. Maar Jack ging met de dag achteruit en ikzelf had niet kunnen of willen, in feite, inzien dat hij er ooit niet meer zou zijn.
En nu is hij al negen maanden dood en dat is afschuwelijk. Ik herken veel in wat lotgenoten allemaal vermelden in deze reacties. We hebben gelukkig veel en vaak gereisd, wat vooral Jack altijd heel fijn vond; gewoon wij twee samen zonder anderen , dat vonden wij het fijnst. Paar keer per jaar naar ons geliefde Cadzand-Bad . Ik ben er na de dood van Jack nog twee maal naar toe gegaan, maar dat deed zo veel pijn, dat heb ik dan ook afgesloten.
Ik ben inmiddels verhuisd en iedereen vind mij wel sterk, maar je merkt gewoon dat voor iedereen het leven gewoon weer door gaat en dat mijn leven stil staat en ook ik wel eens aan Jack vraag, als ook hij mij mist, hij me maar moet komen halen .
Ik wens je heel veel kracht en sterkte,Xav
Citeer
 
 
+5 #45 rien van logchem 30-04-2015 20:18
Beste Inge, dank voor je lieve woorden. Ik heb ook jouw trieste verhaal gelezen en wens je ook heel veel kracht en bewaar je lieve man in je hart dat deurtje kan alleen jij openen.
Citeer
 
 
+4 #44 rien van logchem 29-04-2015 20:05
Op 7 maart ging mijn grote liefde heen na een jaar strijd tegen kanker. Ze was 63 jaar en zou 2 weken later 64 zijn geworden. Ze was heel moedig en ik mis haar enorm. Als 14 jarige was ik haar eerste vriendje, ik was 16. We hebben elkaar uit het oog verloren en 40 jaar later kwamen we elkaar weer tegen op schoolbank. nl We hebben bij 11 jaar van elkaar mogen genieten, op 11-11-2011 zijn we getrouwd. Helaas maar 3 jaar. Twee jaar geleden had ik slokdarmkanker en ze heeft me zo goed gesteund. Gelukkig ben ik geopereerd en het is weg.Ik zal verder moeten maar het is heel zwaar en ik mis haar zo erg dat ook ik het niet erg zou vinden als ik met haar verenigd zou worden. Natuurlijk mag ik zo niet denken maar de pijn, de pijn is enorm
Citeer
 
 
+3 #43 rien van logchem 29-04-2015 19:58
Inge zei:
Mijn man is op 13 maart 2015 overleden aan myelofibrose, zeldzame vorm beenmergkanker op 67 jarige leeftijd. Wij waren altijd samen en mijn leven lijkt te zijn gestopt. Het doet erg zeer, zo zeer dat ik soms niet weet wat ik ermee aanmoet. Leven is leeg geworden en uitzichtloos. Maar ik probeer het wel alleen het is zo ongelofelijk zwaar. Ik zeg iedere dag tegen mijzelf dat ik het niet erg zou vinden als ik vandaag ook zou gaan. Dat mag natuurlijk niet maar zo voel ik het wel. Ik heb hem beloofd dat ik het zou gaan redden en dat ga ik ook wel te zijner tijd maar nu even niet.

Ik weet hoe het voelt de triestheid en je gedachten deel ik. Het is zo oneerlijk dat de rotzakken vaak blijven leven. Heel veel sterkte.
Citeer
 
 
+3 #42 Inge 26-04-2015 09:03
Mijn man is op 13 maart 2015 overleden aan myelofibrose, zeldzame vorm beenmergkanker op 67 jarige leeftijd. Wij waren altijd samen en mijn leven lijkt te zijn gestopt. Het doet erg zeer, zo zeer dat ik soms niet weet wat ik ermee aanmoet. Leven is leeg geworden en uitzichtloos. Maar ik probeer het wel alleen het is zo ongelofelijk zwaar. Ik zeg iedere dag tegen mijzelf dat ik het niet erg zou vinden als ik vandaag ook zou gaan. Dat mag natuurlijk niet maar zo voel ik het wel. Ik heb hem beloofd dat ik het zou gaan redden en dat ga ik ook wel te zijner tijd maar nu even niet.
Citeer
 
 
+9 #41 loes van wijk 22-04-2015 18:10
11 januari 2013 overleed mijn man Kees s'nachts in zijn slaap aan een fataal hart infarct. Het was alsof iemand ons leven oppakte, in een beweging omhoog gooide waarna alles in ontelbare stukjes op de grond viel. Alle structuur was weg, niets klopte meer. Alles was veranderd!
Nu bijna 2.5 jaar verder vind ik mezelf pas weer een beetje terug. Durf weer te vertrouwen, kijk heel voorzichtig weer vooruit. Ik ga er wel weer wat moois en goeds van maken want ik denk dat de mooiste manier om Kees te laten zien hoe veel ik van hem hield, is door het leven weer van mij te maken!
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site