Rouw en omgeving

In onze maatschappij zijn wij er op ingesteld dat mensen na een overlijden de eerste paar dagen worden bijgestaan en geholpen worden waar nodig. Deze steun kan zich uiten in het bijwonen van de begrafenis of crematie, op bezoek gaan van de mensen die achterblijven, buren die eten komen brengen, of het tijdelijk opvangen van kinderen.
De eerste paar dagen (tot soms weken) zal je erg veel steun mogen ontvangen van de mensen om je heen en je eventuele werkgever.



De mensen die echter nog nooit eerder een partner hebben verloren weten niet dat het rouw proces weken tot jaren kan duren. Hun leven gaat naar een aantal weken weer gewoon door.
Dit kan voor problemen zorgen, wanneer jij nog volledig bezig bent met jou verlies, is komt geleidelijk aan de zorg en steun vanuit de omgeving te vervallen.
Je kunt hier zelf hier iets aan doen, wanneer jij behoefte hebt een steun die langer voortduurt.

Allereerst zou jij het kunnen bespreken met de mensen om je heen, geef aan je werk aan dat jij nog niet toe bent aan het (volledig) hervatten van je werk, geef aan je vrienden aan dat jij nog steeds wilt praten over jou verlies. Je leven gaat immers niet zomaar verder, je hebt een groot verlies te verwerken, en dit kan je vaak niet alleen.

Wanneer het niet lukt om deze steun te ontvangen uit je omgeving, of wanneer jij dit zelf niet wilt, dan is er de mogelijkheid om je aan te sluiten bij een hulpgroep, of om op internet contact te zoeken met mensen die hetzelfde mee gemaakt hebben.
Het kan fijn zijn om met lotgenoten te praten, zij weten immers wat jij mee maakt.
Daarnaast is er natuurlijk altijd de mogelijkheid om gebruik te maken van een vorm van professionele rouw begeleiding.
 

Reacties  

 
0 #9 Bettie Boom 04-02-2015 14:22
Gecondoleerd allemaal.Mijn oma waar ik zeer hecht mee was is net overleden. Ze was een soort moeder van mij. Tegelijkertijd is mijn relatie uitgegaan. Wij hadden toekomstplannen gemaakt. Ik voel me verloren, uitzichtloos, niet begrepen en down.
Citeer
 
 
0 #8 Bettie Boom 04-02-2015 14:22
Gecondoleerd allemaal.Mijn oma waar ik zeer hecht mee was is net overleden. Ze was een soort moeder van mij. Tegelijkertijd is mijn relatie uitgegaan. Wij hadden toekomstplannen gemaakt. Ik voel me verloren, uitzichtloos, niet begrepen en down.
Citeer
 
 
+5 #7 Will Deijkers 24-06-2014 19:07
Mijn partner is 3,5 jaar geleden plotseling overleden. Mijn eerste partner in 1993. De klap dreunt nog steeds na. Na 1 jaar vroegen mensen me of ik al een nieuwe partner had. Ik moet er niet aan denken. Ben nog steeds elke dag ermee bezig. Met name het volkomen onverwachte heeft er erg ingehakt. En verder. Ik kook, eet, zorg voor mezelf, heb een hond genomen maar leven? Ik zit mijn tijd uit.
Citeer
 
 
+3 #6 Marleen 20-06-2014 10:48
Hallo,
Ik verloor mijn man op 22/12/12 plots aan hartstilstand, niet te beschrijven hoe leeg ik me nog altijd voel, je kan van niks meer genieten, we waren bijna 28 jaar getrouwd, hij was 52. Het leven gaat voort maar hoe ? Je staat voor alles alleen, int begin heb je veel volk in huis maar dat is rap over, ieder verlangt dat je weer doet zoals normaal, maar da gaat nie, ben nog altijd boos op iedereen, groetjes
Citeer
 
 
+2 #5 Jack 09-01-2014 16:29
Hallo lotgenoten. Sinds 2 november 2013 is mijn vrouw in verzorgingshuis op 68 jarige leeftijd overleden. Dit was een crisissituatie die voor 2 weken gepland was. Hierna zou ze met aangepaste medicijnen weer thuis komen.
Mijn vrouw was dementerend maar handelbaar. Voor mij had ze tot haar dood thuis kunnen blijven wonen. Ik heb veel commentaar op de verzorging in het tehuis gehad. Al mijn adviezen werden weg gewuifd. Alles ging er mis. Volgens de dokter had ik het hart op de tong liggen. Hij had er begrip voor maar was er niet blij mee.
De op van de eerste 2 dagen vond ik haar in de gang moederziel alleen. De eerste dag schreeuwend met eten naast haar op een bank in de gang. Commentaar: ze werkte niet mee en daarom apart in de gang gezet. De 2e dag vind ik haar hangend aan zo'n muurleuning voorover hangend ieder moment op haar gezicht kunnen vallen. Commentaar: ze was agressief in de eetzaal naar medepatiënten en personeel. Wij laten ons personeel niet slaan! Met toestemming van dokter extra dosis medicijnen toegediend. In de eetzaal was ze gevallen. Commentaar: ze was gaan zitten volgens medepatiënten! Ze kon nauwelijks op haar benen staan! Dat ik haar in de gang zag hangen kwam omdat ze aan het ook ontsnapt was?! Toen ik haar naar haar kamer wilde brengen viel ze samen met mij op de grond. Gelukkig zacht, omdat ik haar vast had. Bij haar kamer zakt ze weer door de benen, maar vang ik haar op. Ieder dag zag ik mijn vrouw aftakelen. Gevraagd vanaf het begin: voedingssonde, zuurstof, opname ziekenhuis, mondverzorging( schimmelinfecti e), palliatieve zorg en nog veel meer, werd allemaal weggewuifd. Mijn vrouw was niet terminaal! Enkele dagen later was ze dood. Op mijn vragen werd geantwoord dat ik rekening moest houden dat ze in crisissituatie in het weekeinde met te weinig personeel opgenomen is en er geen een op een behandeling mogelijk is. Bij zo'n opname verwacht je juist extra aandacht. Als iemand niet wil eten of drinken dan proberen we het, maar dwingen doen we niet. Een geluk dat ik iedere dag rond 12.00u tot bedtijd bij haar geweest ben met koelbox met drank en eten. Mij lukte het eten en drinken vaak wel, maar natuurlijk te weinig. Hier is duidelijk palliatieve sedatie toegepast. En daar heb ik zelf aan meegewerkt! Daar voel ik me tot nu toe zeer schuldig over. Maar ik wist niet beter. Iedere dag ben ik dan ook zeer emotioneel. Waar leef ik nog voor. Zo is er nog veel meer in het tehuis gebeurd, maar dat is verder voor dit onder geschikt. Ik stop nu want nu ook ben ik emotioneel en het verhaal is al lang genoeg. Misschien herkend iemand een gelijke gebeurtenis. Dat is dan deze persoon en voor mij een schrale troost.
Citeer
 
 
+2 #4 gerrit 03-11-2013 16:00
Mijn vrouw is 5 weken geleden overleden aan de gevolgen van de chemo,ze had geen weerstand na de zoveelste weerstand zodat ze een darminfectie opliep,daarbij had de chemo de nieren aangetast.Op zaterdagavond kreeg ik te horen dat ik er rekening mee moest houden dat het misschien verkeerd zou aflopen en zondagmorgen is ze toen overleden.Zo zwaar onder de medicijnen dat ik geen behoorlijk afscheid heb kunnen nemen.Om dit verlies te verwerken ben ik na twee weken weer gaan werken waarop mijn baas toen besloot dat hij mij niet meer nodig had zodat ik nu verplicht thuis zit tot 1 januari 2014,hierdoor is alles nog zwaarder geworden.
Citeer
 
 
+4 #3 Guido Haesevoets 20-03-2012 12:48
Praten met lotenoten blijkt na 1 jaar het meeste troost te bieden. Ik had een sterke vrouw die me er tijdens haar laatste maanden wel eens op wees dat mijn leven na haar ook verder ging. Dus bewaar ik aan haar de momenten dat wij intens gelukkig waren: zoals ze dat ook uitdrukkelijk op haar overlijdensberi cht heeft doen schrijven.Denk aan de toekomst loslaten betekent hier vooral niet vergeten!
Citeer
 
 
+4 #2 Kirsten Appel 10-09-2011 11:24
Ik ben het helemaal met Ria eens.
Inmiddels is mijn man 8 jaar geleden overleden, en nog steeds wordt ik dagelijks geconfronteerd. Ik merk dat veel mensen nu toch echt wel verwachten dat ik "verder ga" en soms ook direct vragen of er al een nieuwe partner is.
Rouw kan soms langer duren dan dat deze maatschappij zich voor kan stellen.
Citeer
 
 
+7 #1 Ria van waard 09-09-2011 13:30
Wat een verademing. Gelukkig ben ik niet abnormaal, dat ik mijn man niet hoeft te vergeten. In deze maatschappij is de dood een heel beladen onderwerp. Hij is 3 jaar geleden plotseling overleden. Hij blijft een deel van jezelf. 38 jr. Samen vlak je niet zomaar uit. Fijne site. Vriendelijke groet.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site