Specifieke Rouwfasen Partner

Wanneer je een partner verliest (ongeacht de leeftijd die jij en je partner hadden op het moment van overlijden) maak je de “normale” stappen mee van een rouw proces.
Iedere vorm van rouw heeft echter nog een paar unieke eigenschappen die afhankelijk zijn van het soort verlies dat jij hebt geleden.
Partners die geconfronteerd worden met het overlijden van hun partner kunnen tegen de volgende dingen aan gaan lopen:


* Je identiteit veranderd.
Je was immers langere tijd gewend om een onderdeel te zijn van een twee tal.
Na het overlijden van je partner moet je weer opzoek gaan naar een nieuwe invulling van jouw zelfbeeld.

*Het verliezen van dromen.
Je plannen en dromen maakte je samen met en voor je partner, dit is plots weg komen te vallen.
Jouw toekomst gaat ineens niet langer over twee mensen, het kost heel veel tijd voor je weer kunt gaan denken aan een toekomst waarin alleen jij voorkomt.

*Financieel verlies.
De kans is groot dat jullie samen leefden op twee inkomens, wanneer een partner komt te overlijden zal het vaak zo zijn dat dit inkomen minder word (ondanks verzekeringen, erfenissen etc), dit kost tijd om hier aan te wennen. Daarnaast moet jij ineens alles alleen regelen, wanneer jij dit vroeger met je partner regelde (of je partner regelde alles) komt deze last ineens op jouw schouders terecht.

*Sociale isolatie.
Je leven bestond altijd uit jullie samen, de wereld is voor een groot deel ook ingericht op stellen.
Ineens moet jij alles alleen doen, dit kost tijd om hier aan te wennen.
Sommige mensen komen na een bepaalde periode een nieuwe liefde tegen op hun pad, dan zal dit gevoel verminderen, maar veel mensen kiezen ervoor om alleen te blijven na het verlies van hun partner. Het zal een lange tijd in beslag nemen om hier aan te wennen en hier een weg in te kunnen vinden.

*Extra verantwoordelijkheden.
Het huis, de auto(s), de financieen, huishoudelijke taken, alles komt ineens op jouw bordje terecht.
Wanneer je dit niet alleen kunt, zorg dan dat jij hier hulp bij krijgt.
De eerste keer zelf of alleen de belasting invullen bijvoorbeeld kan een hele opgaven zijn. Daarnaast is het jouw verantwoordelijkheid om de begrafenis en alles daarom heen te regelen.
Zoek hulp wanneer u hier niet alleen uitkomt.
 

Reacties  

 
+7 #17 Willem 19-03-2015 04:30
Afgelopen 19 feb is mn lieve echtgenote (56)overleden aan longkanker na 3 jaar en 2 mnd ziek zijn en vele behandelingen te hebben doorstaan. Het laatste jaar bijna alleen maar op bed gelegen na 27 ghemo kuren en 38 bestralingen. Wat een lijdensweg , maar mocht haar met mn dochter en 2 zoons toch nog verzorgen !. Na maanden ziekenhuis de boodschap dat het einde naderde. Haar wens was om niet in het ziekenhuis te overlijden maar dit in de vertrouwde omgeving thuis te proberen in overleg met specialisten en huisarts. Na 5 wkn aan de morfine / ketamine en dormicum pomp te hebben gelegen kon haar lichaam het niet meer aan. En 19 feb savonds kwart voor 6 is ze van ons heengegaan . Ze is in mn armen gestorven in het bijzijn van mn dochter en zoon. En dan kom je in een achtbaan . We hadden saampjes al veel besproken wat te doen na overlijden. Maar na het telefoontje naar begrafenis ondernemer komt alles in een stroomversnelli ng. Veel dingen regelen en heel veel aanloop. We hebben met zn allen een hele mooie afscheidsdienst mogen regelen en hebben mn lieve vrouw begraven vlak bij haar ouders ,wat ook een wens van haar was. En dan komt de stilte waar iedereen het hier over heeft ! Hoe moet je hier nu doorheen komen ? Heb geen idee en het verdriet en gemis neemt per dag alleen maar toe. Krijg wel veel troostende woorden over me ! Van ; het moet slijten en wennen , dat komt wel goed . Maar ik kende mn lieve echtgenote bijna 41 jr. was bijna 16 destijds en reed op mn brommertje naar mn eerste liefde , is ook mn enige liefde gebleven . En nu moet dat effe wegslijten , wat zijn mensen toch slechte troosters soms. Toch zullen we allemaal verder moeten , hoe moeilijk het voor velen ook is . Misschien veel met lotgenoten hier over praten want die weten ook echt waar je het over hebt. Vind het toch de moeilijkste opgave in mn leven tot nu toe en hoop toch echt iemand te vinden die me hier in kan helpen want mn kinderen hebben ook recht op hun eigen leven. Kan niet van hun verwachten dat ze paps van 57 de rest van zn leven (hoe lang dat ook is) gaan verzorgen. We hebben een eigen zaak met zn drietjes en daar zijn we al jaren heel druk mee. Hoop toch met dit voor mij nieuwe /andere leven snel te kunnen omgaan want anders weet ik het echt niet meer. Veel vrienden en kennissen nodigen je uit voor een bakkie! , wat ook echt goed bedoelt is. Of bel maar es als je het even niet zie zitten, ja wat moet je daar nu mee?. Het is de liefde van je echtgenote die je mist, en dat kan ik niet effe oplossen met een bakkie of een telefonisch consult. Maar helemaal nergens meer heengaan lost ook niks op. Het is zo twee strijdig allemaal wat misschien normaal voor anderen is , maar ik kan er niet aan wennen .
Citeer
 
 
+5 #16 anneke 10-03-2015 01:45
Mijn partner is dood en het verdriet overspoelt mij
Citeer
 
 
+2 #15 anneke 08-03-2015 10:08
Ik kijk naar de foto van de uitstrooiplaats . Dat geeft troost. En die klein urn, die precies in min hand pass en mijn lichaamswarmte aanneemt.

Mijn hand verwarmt een koude steen.
Meer kan ik niet.
dichterbij kom ik niet.
Nooit meer.
Citeer
 
 
+1 #14 Willem 25-11-2014 15:20
Mijn vrouw is nu vier weken geleden overleden. Dit jaar zou een feestjaar worden. Ik 65, mijn vrouw 60 en 40 jaar getrouwd. We hebben alles kunnen vieren, wel met zijn tweetjes omdat zij niet anders kon. Ook heeft zij het trouwen van onze jongste dochter nog meegemaakt, ze was zo mooi. Mijn dochter, maar ook mijn vrouw. Een week nadat wij 40 jaar getrouwd waren is zij overleden. Zit nu vol twijfel en verdriet. Niets meer kunnen vragen. Dat ze er niet is wil nog niet indalen. Wordt nog moeilijk.
Citeer
 
 
+5 #13 Astrid 21-11-2014 08:34
Ben 4 weken geleden mijn man en beste vriend verloren na een ziekte proces van bijna 5 jaar. Heb 4,5 jaar zelf voor hem gezorgd, dag en nacht met heel veel liefde gedaan. Hij is in mijn armen gestorven. Verstandelijk weet ik dat hij moegestreden was en nu zijn rust heeft en geen pijn meer, maar gevoelsmatig ga ik kapot, voelt ofdat er een deel van mij is geamputeerd. Iedereen zegt dat ik zo'n sterke vrouw ben, dat is de buitenkant, want vanbinnen ga ik door een hel. Mijn man was niet alleen maar mijn man, hij was mijn soulmate, mijn liefste maatje en samen met onze dochter de belangrijkste persoon in mijn leven. Nu moet ik verder als alleenstaande moeder van een dochter van 15 jaar, en ik vind het verschrikkelijk moeilijk. Goed bedoelde adviezen van de mensen om je heen , Je moet door, ofdat ik dat zelf niet weet. Laat me gewoon verdriet mogen hebben. IK probeer de dagen zo goed mogelijk door te komen, zeker voor mijn meisje, die heeft ook veel verdriet en een leeftijd waarop je je papa nog zo nodig hebt. en mijn beestjes om me heen waarvan ik veel liefde krijg zijn erg belangrijk, ook zij missen hun baasje, ze zijn erg aanhankelijk. Heb gelukkig ook lieve mensen om me heen die er altijd voor me zijn, maar ook zij kunnen mijn verdriet niet wegnemen. Ik voel me leeg, verdrietig, alleen en ontzettend moe en ik mis mijn lieve schat 24 uur, 7 dagen per week enorm. Tijd heelt alle wonden zeggen ze, maar deze open wond in mijn hart zal nooit dichtgaan, daarvoor heb ik te veel van hem gehouden. Het leven kan echt hard zijn en heel eenzaam. Heb mijn man begraven en ga vaak naar hem toe, gewoon om even dicht bij hem te zijn. Er is nog een hele lange weg te gaan, maar ik zal nooit meer dezelfde zijn zonder hem.Ik wens iedereen heel veel sterkte met zijn/haar verlies, en neem de tijd die je nodig hebt, ookal verwachten mensen iets anders van je. Het is jouw rouw, jouw tijd en jouw gevoel.
Citeer
 
 
+2 #12 Anneke 06-11-2014 22:21
Afgelopen zomer is mijn man 52 jaar na 24 jaar samenzijn plotseling overleden. 5 maanden daarvoor ging zijn broer al net zo plotseling. Een gezonde vent die al 2 weken in Frankrijk aan t fietsen was. We zouden elkaar 2 dagen later op de camping treffen. In plaats daarvan moest ik hem identificeren.
Het absurde geregel in Frankrijk. Ik was en ben en voel me nog steeds compleet uit het veld geslagen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren. Ik ben leeg en moe. M"n 2 puber dochters en aangeschafte puppy houden me tot nu toe op de been.
Mensen om me heen noemen me 'sterk' omdat ik door blijf gaan en bewuste keuzes maak. Het zal wel, maar alles wat ik voel is verre van sterk. Ik weet dat er geen antwoord bestaat maar wat voor doel heeft het dat je als gezin zo geraakt moet worden.
Zo ongelovelijk niet eerlijk kan het leven hier zijn.
Citeer
 
 
+4 #11 Linda 08-06-2014 22:13
mijn man is in 2010 overleden en het is nog steeds zo moeilijk. De kinderen (nu 14, 13 en 10 jr), alle huishoudelijke beslommeringn . . . . . het is allemaal niets in vergelijking met het verlies. De lege plaats in mijn hart. Toch probeer ik er doorheen te knokken. De extra moeilijkheid is dat ook mijn sociale leven zo ingrijpend is veranderd. Geen leuke uitstapjes meer met andere stellen, geen gezellige avondjes rond een haardvuurtje. Als vrouw alleen wordt je niet meer uitgenodigd. Je hoort er niet meer bij. Het stel waar je eerst veel mee omging heeft ondertussen een ander koppel gevonden om gezellige dingen mee te doen. Ik begrijp het wel, maar toch doet het pijn en ben ik er erg verdrietig om. Ben ik zonder man ineens niet meer leuk/gezellig genoeg? Ik mis hem zo en dit soort acties uit mijn omgeving maakt het niet makkelijker.
Citeer
 
 
+8 #10 Ellen 24-04-2014 15:57
Mijn partner is na een ziekbed van een jaar,vorige week Woensdag overleden, ik weet mezelf geen raad nu ik heb hem zelf verzorgd totdat hij stierf dag en nacht was ik bij hem, t was een nachtmerrie, maar toch ben ik dankbaar dat ik dit voor hem heb kunnen doen. ik val nu in een ontzettend groot zwart gat! hoe kom ik hieruit?
Citeer
 
 
+5 #9 cobie 10-02-2014 22:28
mijn, man is 16-12-2013 overleden, en ik zit er erg door heen, lig de hele dag op bed, voel me zo naar, het was ook zo plotseling, s,morgens nog op de markt gezellig en in de nacht was die er niet meer na 33 jaar, lief en leed gedeeld te hebben, ik mis hem zo vreselijk
Citeer
 
 
-13 #8 John 19-01-2014 19:49
Op 1e kerstdag 2013 is mijn echtgenote
na een kort ziekbe aan kanker overleden,had een fantastisch huwelijk van 32 jaar en van dag een tot laats hield ik van haaq,probeer mijn nieuwe weg te vinden met zoveel mogelijk ondernemen,nu denk ik meer aan ook maar de aarde verlaten
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site