Tips om de dood van een partner te verwerken

Hieronder geven wij een overzicht met tips die gegeven zijn door mensen die het verlies van een partner hebben mee gemaakt. Deze tips zijn slechts een idee, natuurlijk kan het zijn dat u juist heel anders denkt over de tips die eerder aan ons zijn doorgegeven. Wanneer u dat wilt kunt u onder dit bericht een reactie plaatsen, deel daarmee ook uw tips, wat voor u goed werkte kan ook voor andere bezoekers van deze site een goede tip zijn.

Wat je zou kunnen proberen om te doen:

*Geef jezelf de tijd om te rouwen op jouw eigen manier en zolang als jij het nodig hebt.

*Realiseer je dat rouw om een partner altijd een beetje bij jou zult blijven.

*Schrijf alle problemen op die voortkomen uit jouw verlies en richt je eerst op de geen die goed te
handelen zijn (zover als mogelijk).

*Bedenk of “je moet toch verder” wel echt bij jou past, natuurlijk is de tijd helaas niet terug te draaien, maar je hoeft niet verder met je leven, je kunt je leven ook een andere richting geven.

*Geef jezelf de ruimte om de relatie met je partner door te laten gaan in je hart en je hoofd.

*Geef jezelf de ruimte om te praten over je partner, laat ook andere mee praten over je partner als jij je daar goed bij voelt.

*Zoek de steun op van familie en vrienden, je zult het nodig hebben.

*Overweeg om jezelf aan te sluiten bij een hulpgroep, of bij een rouwverwerker.

*Maak je eigen rituelen om je partner te herdenken, deze kun jij zelf invullen, maar kan bijvoorbeeld ook het herdenken zijn van trouwdagen.

*Geniet van jouw herinneringen en laat ze onderdeel zijn van je leven.

*Probeer uit te vinden of jij de hobby’s of interesses van je overleden partner ook deelt. Het kan jou het gevoel geven dichter bij hem of haar te staan.

Wat je misschien beter niet zou kunnen doen:

*Laat je er niet van overtuigen dat er één goede manier is om het verlies van je partner te verwerken.  Iedereen doet het op zijn eigen manier, en iedere manier is goed.

*Laat je niet wijsmaken dat je rouw lang genoeg heeft geduurd, het duurt zolang jij rouwt.

*Laat je niet het zwijgen opleggen wanneer jij wilt praten over je overleden partner.

 

Reacties  

 
0 #144 Hugo de Heer 15-06-2015 10:25
Beste lotgenoten,Op 19 mei jl.heb ook ik een stukje geplaatst onder nr.132.Ik wil graag mijn gevoelens delen per e.mail met hen die ook zoveel verdriet hebben omtrent het verlies van een geliefde.Want ik denk dat je er beter over kunt praten met iemand die helaas hetzelfde meemaakt als ik: het gemis en daardoor het verdriet wat zo,n pijn doet.Mijn e.mailadres is:vhdeheer@gma il.com.Sterkte allemaal
Citeer
 
 
-2 #143 MJ 12-06-2015 23:52
Twee maanden geleden is mijn man verongelukt. En nu?
Citeer
 
 
-2 #142 Rina 09-06-2015 16:47
monique zei:
Het is nu alweer 8 maanden geleden dat mijn man op 54 jarige leeftijd plotseling overleed aan een hartstilstand. Hetvoelt nog steeds als gisteren. Het wanhopige gevoel dat eerst constant aanwezig was is nu wel minder maar als het dan weer terugkomt is het ook vele malen intenser. Het is voor mij moeilijk om mijn gevoelens met vrienden te bespreken omdat ik het gevoel krijg dat ik lastig ben dus zeg ik maar dat het wel gaat. Ik heb wel via internet een lotgenote leren kennen en dat kan ik iedereen aanraden, je kunt je gevoelens delen omdat je elkaar begrijpt. Voor iedereen die dit leest of hier geschreven heeft, heel veel sterkte. groet monique

Lieve Monique,
Ik weet wat je bedoeld de pijn is ze erg en niemand kan zijn plaats innemen , de leegte en verdriet is zo intens groot hé meid denk aan jou meid we zitten in het zelfde bootje sterkte weet ook niet hoe ik het alleen moet doen maar je staat er voor en moet er door hoe moeilijk het ook is !

ik lig nu 13 jaar 24 op 24 in bed en er komt buiten solidariteit voor het gezien niemand over de vloer zit elke dag alleen met mijn hondjes

denk aan jou en alle lot genoten veel sterkte mensen ... Liefs Rina
Citeer
 
 
+3 #141 monique 08-06-2015 17:15
Het is nu alweer 8 maanden geleden dat mijn man op 54 jarige leeftijd plotseling overleed aan een hartstilstand. Hetvoelt nog steeds als gisteren. Het wanhopige gevoel dat eerst constant aanwezig was is nu wel minder maar als het dan weer terugkomt is het ook vele malen intenser. Het is voor mij moeilijk om mijn gevoelens met vrienden te bespreken omdat ik het gevoel krijg dat ik lastig ben dus zeg ik maar dat het wel gaat. Ik heb wel via internet een lotgenote leren kennen en dat kan ik iedereen aanraden, je kunt je gevoelens delen omdat je elkaar begrijpt. Voor iedereen die dit leest of hier geschreven heeft, heel veel sterkte. groet monique
Citeer
 
 
0 #140 Rina 06-06-2015 16:44
patricia zei:
afgelopen zaterdag is mijn lieve mannetje Ray overleden.... kanker, 3 maanden geleden geconstateerd. Mijn hemel wat een pijn en leegte.. ik weet totaal niet hoe ik nu verder moet met onze 3 kinderen. Ik durf de deur niet uit omdat ik het zo erg vind om verder te gaan terwijl Ray de kans niet kreeg. Wat een gemis!

Lieve Patricia
ook bij mijn lieve echtgenoot Alexander is het rap gegaan op 19 februari op zijn 57 verjaardag longkanker vastgesteld , er zijn enkele chemo kuren geweest doch mocht niet meer baten hij zat al vol kanker !en hij is thuis bij mij en zijn twee hondjes ( zijn ons kindjes ) overleden op 7 mei 2015 het gemis en verdriet is zo erg zeker als je al 13 jaar 24 op 24 bij elkaar zijt en er niemand over de vloer komt is het verlies dubbel zo groot !! sterkte meid weet wat je nu mee maakt liefs voor ieder lotgenoot Rina
Citeer
 
 
+1 #139 Rina 06-06-2015 16:36
Morgen is het net 1 maand dat ik na 34 jaar mijn alles verloor Alexander was alles in januari koopt hij nog een nieuwe scooter in februari krijgt hij longontsteking laat hem op 18 februari opnemen omdat hij me niet meer kent, tv niet meer kon aan en uit zetten enz op 19 februari word hij 57 jaar die dag zegt de specialist meneer je hebt longkanker ! zijn wens was hoe dan ook thuis te mogen sterven in ons huisje bij mij en zijn twee hondjes onze Chihuahua Turbo en Franse Buldog Diezel ! ik ben namelijk 38 jaar zwaar ziek ben reeds 28 keer geopereerd en lig nu 13 jaar 24 op 24 in bed ik ben 54 jaar geworden op 12 april Alexander deed alles hier komt al jaren niemand over de vloer en wij gingen ook nergens heen door die dubbel bekkenbreuk en kapotte heupen is me verplaatsen een hel! hij mocht naar huis op 30 april om te sterven ,belde de specialist of ze daar geen drain in konden steken dat die long telkens zelf leeg liep hij zei, mevrouw dat is het probleem niet ! uw achtgenoot zit al vol kanker zit reeds in zijn hoofd , nieren lever in alles !!

we hebben alles nog kunnen regelen , ik moest woensdag nacht bellen naar palliatieve om morfine bij te spuiten ik stond naast hem gaf hem een kus en zei , schat ik hou heel veel van jou ... hij antwoorde zo maar ik zie je ook heel graag! de verpleegster huilde ... hij heeft echt gewacht tot we alleen waren ons vier ons gezin ,, hij, ik en de twee hondjes .. ik ga nog bij hem zeg schatje we zijn alleen nu is het de moment het is genoeg geweest , gaf hem nog een kus en hij was weg gedaan hij sloot zijn ogen op donderdag 7 mei 2015 precies morgen 1 maand we waren ook al jaren alleen maar we hadden elkaar en hadden daar genoeg mee nu heb ik niets meer ! uit leven stappen daar ben ik te laf voor maar hoe moet dit verder , ik lees hier boven mijn bericht de mensen hun verhaal en de pijn die ik ook voel wat ze erg is dat er veel jonge mensen bij zijn ! lieve mensen jullie zijn niet alleen ook ik heb dit verdriet deze pijn wens jullie ook veel sterkte bij het verwerken van dit verlies alhoewel ik denk dat dit niet te verwerken valt hart is gebroken en is niet meer te lijmen ... ik heb voor eenieder diep respect ,denk aan jullie Rina
Citeer
 
 
+4 #138 Elita 31-05-2015 11:03
Morgen is het precies 6 maanden geleden dat ik mijn man (53), maatje en vriend heb verloren. Het voelt alsof het gistern is gebeurd. Eenzaamheid, totale leegte en enorm verdriet blijft. Ik doe mijn best "door" te gaan, maar het gemis wordt niet minder. Overal alleen voor te staan is verschrikkelijk . Ik ben tot hier gekomen voor mijn dochter en door onze vrienden. Waarvoor weet ik niet. Ik had gedacht samen oud te worden. Ben nu 59..... En nu?
Graag zou ik met lotgenoten willen mailen. Misschien kan ik iemand een luisterend oor geven en wellicht kan die persoon dat ook voor mij betekenen.
Ik wens iedereen heel veel kracht en sterkte om het geworstel met emoties te doorstaan. Ik heb geen idee hoe..... maar wellicht. Ik merk dat de heel ruwe randjes wat slijten maar verder.... De stilte en eenzaamheid blijft.
Citeer
 
 
+2 #137 Inge 30-05-2015 10:01
Mijn naam is Inge, mijn man is op 13 maart jl overleden aan Myelofibrose. Ik ben kapot, het liefst wil ik zo snel mogelijk bij hem zijn. Ik weet dat ik dit niet mag zeggen maar ik doe het wel. Iedere dag is een gevecht om de dag aan te gaan.Ben voorzichtig begonnen met werken en iedereen zegt dat het goed voor je is, nou het boeit mij helemaal niet, je moet allerlei andere verhalen aanhoren waar je soms geen zin aan hebt, je hebt dagen dat je het liefst in bed blijft liggen en dan moet je naar het werk, lichamelijk gesloopt door slecht slapen. Heb nooit geweten dat dit zo zeer zou doen, maar ja hij was mijn alles mijn maatje de liefde van mijn leven. Ik wens iedereen heel veel sterkte. Ik heb hem in ieder geval 1 ding beloofd en dat is dat ik het ga redden, dat ga ik ook doen, hoe dat weet ik niet maar ik ga het redden. Daarna hoop ik dat ik heel gauw bij hem mag zijn
Citeer
 
 
+1 #136 patricia 28-05-2015 20:07
afgelopen zaterdag is mijn lieve mannetje Ray overleden.... kanker, 3 maanden geleden geconstateerd. Mijn hemel wat een pijn en leegte.. ik weet totaal niet hoe ik nu verder moet met onze 3 kinderen. Ik durf de deur niet uit omdat ik het zo erg vind om verder te gaan terwijl Ray de kans niet kreeg. Wat een gemis!
Citeer
 
 
-1 #135 De Hartstichting 26-05-2015 18:49
Ray zei:
Herkenbaar. 6 weken geleden is mijn vrouw van 33 overleden door een hartinfarct. Ik blijf over met een tweeling van 5. De pijn voor mezelf en het moeten uitleggen aan de kids. Na 15 jaar samen is het stil..


Beste Ray, dat moet een enorme klap zijn geweest, gecondoleerd.
De Hartstichting zoekt contact met nabestaanden die onlangs hun dierbare hebben verloren aan een acute hartstilstand. In een korte filmopname willen we de de impact op de naasten laten zien, wanneer zij door een hart- en vaatziekte een dierbaar persoon verliezen. We willen door deze intieme benadering laten zien en voelen wat het met een gezin, een vriendenkring, collega’s, betrokkenen en omstanders doet wanneer iemand er plotseling niet meer is. Mocht dit u aanspreken, en voelt u het belang om uw verhaal samen met andere betrokkenen uit uw omgeving te delen, dan zouden wij graag zo snel mogelijk met u in contact komen.
Namens de Hartstichting en regisseur Niels van Koevorden (Wefilm) alvast heel veel dank.
Citeer
 

Plaats reactie

Wij stellen het zeer op prijs wanneer u een reactie achter wilt laten.
Wij wijzen u er echter op dat wij aanstootgevende reacties verwijderen, en dat wij links naar andere sites niet zonder overleg goed zullen keuren.


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken op deze site